ณิช อมรเกียรติ์
นักข่าวสาวไฟแรง เธอเพิ่งเรียนจบนิเทศฯ และได้งานเป็นนักข่าวสมใจ
ณิชมีพี่สาวชื่อ ภรณี ทั้งคู่กำพร้าพ่อ-แม่ ตั้งแต่อายุประมาณ
10 กว่าขวบ 2 พี่น้องจึงต้องมาอยู่ในความอุปการะของ แม่ชีสุดา
น้องสาวของพ่อ แม่ชีสุดานั้นบวชตั้งแต่ยังสาว ด้วยศรัทธาในพระพุทธศาสนาอย่างแท้จริง
แม่ชีพาณิชและภรณีไปอยู่โรงเรียนประจำ และพยายามส่งเสียให้ดีที่สุด
แต่ก็เป็นภาระแทบจะเกินกำลังของแม่ชีที่ไม่มีรายได้อะไรมากนัก
แม้ทั้งคู่จะเรียนเก่งจนได้ทุนเรียนดีทั้งคู่ทุกปี แต่เมื่อต้องเรียนระดับอุดมศึกษา
ภรณีก็ตัดสินใจเสียสละให้ณิช ภรณีเลือกเรียนสายวิชาชีพ ภรณีทำงานและเรียนไปด้วย
เพื่อช่วยส่งเสียให้ณิชซึ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยในคณะนิเทศศาสตร์
เรียนจนจบ ณิชเองก็เรียนไปและทำงานไปด้วยเช่นกัน
ภรณีนั้นสวย อ่อนหวาน วันหนึ่งเธอมีโอกาสรู้จักกับ
ไพรุต นักธุรกิจคราวพ่อ ไพรุต สนใจภรณี แม้ว่าเข้าจะแต่งงานแล้วกับ
วรกานต์ แต่ชีวิตครอบครัวก็ไม่อบอุ่น ไพรุตและวรกานต์มีลูกสาวอยู่ในวัยใกล้เคียงกับภรณีชื่อ
เพียงเพ็ญ ความสัมพันธ์ระหว่างไพรุตและภรณีพัฒนาอย่างรวดเร็ว ภรณีรักไพรุตและยอมเป็นเมียเขา
ด้วยความที่ภรณีกำพร้าพ่อมาตั้งแต่เด็ก เธอจึงรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขเมื่อยู่กับไพรุตมากกว่าหนุ่มๆ
วัยเดียวกัน
นอกจากนั้นเธอคิดว่าไพรุตนั้นรวยมาก คงจะช่วยผ่อนภาระในการส่งณิชให้เรียนได้จนจบ
ที่แน่ๆคือความเป็นอยู่ของทั้งคู่ดีขึ้น ไพรุตเองก็รักและหลงภรณีไม่น้อย
นอกจากความสาว ความสวยแล้ว ภรณียังอ่อนหวาน ช่างเอาใจ ปรนนิบัติเขาทุกอย่าง
ต่างกับวรกานต์อย่างลิบลับ วรกานต์นั้นอารมณ์ร้าย เอาแต่ใจและขาดเหตุผล
รวมทั้งขี้หึงอีกต่างหาก ยิ่งอายุมากวรกานต์ก็อารมณ์ร้ายมากขึ้น
ที่ไพรุตเบื่อและหนักใจก็คือวรกานต์เริ่มติดการพนัน เธอสามารถอยู่ในบ่อนได้เป็นวันๆ
โดยไม่เบื่อ
วรกานต์นั้นไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน เพราะพ่อ-แม่ทิ้งมรดกไว้ให้มหาศาล
อีกทั้งไพรุตเองก็เป็นนักธุรกิจที่เก่งและขยัน ฐานะทางการเงินของครอบครัวนี้จึงมั่นคงมาก
แต่ไพรุตกับเพียงเพ็ญก็อยากให้วรกานต์เลิกเล่นการพนัน ทั้งคู่รู้ดีว่าการพนันมีแต่จะทำให้ชีวิตตกต่ำ
เงินมีมากเท่าใดก็หมดได้ถ้าผีการพนันเข้าสิง ไพรุตกับเพียงเพ็ญขอร้องจนเหนื่อย
วรกานต์ก็ไม่ยอมเลิก แม้จะเคยถูกตำรวจจับบ่อยครั้งแค่ไหนก็ตาม
เพราะไพรุตก็ต้องตามไปประกันตัวและใช้อิทธิพลทุกอย่างเพื่อปิดข่าว
ทั้งหมดก็เพราะเพียงเพ็ญลูกสาวคนเดียวเท่านั้น
เมื่อไพรุตมีภรณีซึ่งแตกต่างกับวรกานต์ราวฟ้ากับดิน
เขาจึงรักภรณีมาก ไพรุตซื้อบ้านหลังเล็กๆ น่ารักให้ภรณีอยู่กับณิช
ด้วยความเขี้ยวและเค็มตามประสานักธุรกิจ ไพรุตไม่ยอมโอนบ้านให้เป็นชื่อของภรณี
เรื่องนี้ณิชเคยหมั่นไส้พี่เขยที่งกทั้งที่รวย ภรณีเองก็แสนจะน่ารัก
ดูแลเอาใจใส่สารพัด ด้วยความรักพี่สาวณิชจึงไม่ค่อยชอบไพรุตมากนัก
ทั้งที่รู้ว่าเขามีบุญคุณที่ซื้อบ้านใหภรณีและเธอได้อยู่กันอย่างสบาย
เมื่อณิชเรียนจบและได้งานทำ เป็นนักข่าวของหนังสือพิมพ์เล็กๆฉบับหนึ่ง
เธอจึงภูมิใจมาก
ส่วนไพรุตเองก็ไม่ค่อยชอบณิชเช่นกัน เพราะณิชคล่องแคล่ว
ฉลาดเหมือนจะรู้ทันเขาทุกอย่าง อีกประการหนึ่งณิชค่อนข้างแข็งกระด้าง
เธอชอบใส่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งและกางเกงยีนส์เพื่อความคล่องตัวในการทำงาน
แต่ไพรุตมองเหมือนเป็นผู้ชายมากกว่า ภรณีเองในฐานะคนกลางหนักใจกว่าใคร
เธอรักไพรุตมากและรู้ว่าณิชนั้นเป็น สาวมั่น อาจจะดูแข็งกระด้างแต่จริงๆ
แล้วณิชมีเมตตาและอ่อนโยนเสมอกับคนที่ดีกับเธอ ประเภทใครดีก็ดีด้วย
ใครร้ายก็ร้ายตอบและค่อนข้าง ปากจัด ณิชไม่พูดหยาบคาย แต่คำพูดของเธอก็เชือดเฉือนเหน็บแนม
ให้คู่กรณีต้องขาดสติอาละวาดได้เสมอ
เมื่อหลานสาวในอุปการะ โตและดูแลรับผิดชอบตัวเองได้
แม่ชีสุดาก็มักเดินทางไปปฏิบัติธรรมที่ต่างจังหวัดบ่อยๆ ในเรื่องของภรณีเมื่อภรณีพาไพรุตมากราบเชิงสู่ขอ
แม่ชีเองไม่สบายใจเพราะไม่อยากเห็นหลานต้องผิดศีล ทว่าเมื่อภรณีสมัครใจ
แม่ชีก็รู้ได้ว่าเป็นกรรมของเธอเอง นอกจากการไปปฏิบัติธรรมต่างจังหวัดแล้ว
ถ้าพอมีเวลา แม่ชีสุดามักจะไปที่โรงพยาบาลโรคจิต
เธอไปช่วยดูแลคนไข้ทั้งหมด มีคนไข้หญิงวัยกลางคนชื่อ รุ่งทิพย์
ซึ่งดูจะถูกอัธยาศัยกับแม่ชีมากเป็นพิเศษ โดยปกติแล้วรุ่งทิพย์จะไม่ค่อยพูดกับใครแม้กับหมดและพยาบาล
แต่กับแม่ชีสุดาแล้ว รุ่งทิพย์ยอมคุยด้วยนานๆ รุ่งทิพย์ต้องมารักษาอาการทางจิตก็เพราะความเจ้าชู้ของสามี
รุ่งทิพย์แต่งงานกับ สารนาถ พิเศษพงศ์ นักธุรกิจชื่อดัง มีกิจการเดินเรือสินค้าและเรือท่องเที่ยวระหว่างประเทศ
ด้วยความที่รุ่งทิพย์เป็นคนจริงจังกับชีวิต ในช่วงหนึ่งที่สารนาถหลงไปกับความมีชื่อเสียงและเงินทอง
เมื่อร่ำรวยและรูปหล่อสารนาถจึงมีผู้หญิงสนใจมากมายแม้จะรู้ว่าเขาแต่งงานและมีลูกแล้ว
รุ่งทิพย์ทนพฤติกรรมเจ้าชู้ของสามีไม่ไหว เธอจึงปิดกั้นตัวเองไม่พูดจากับใคร
เหม่อลอย อยู่ในโลกของเธอตามลำพัง สารนาถตกใจและเสียใจมากที่รุ่งทิพย์ต้องเป็นอย่างนี้
เขาหยุดความเป็นเพลย์บอยทุกอย่าง ส่งรุ่งทิพย์มารักษาตัวอย่างเต็มที่
และเลี้ยง ปวีร์ ลูกชายคนเดียวอย่างสุดความสามารถ
สารนาถมัวแต่มุ่งมั่นทำงานโดยมี วศิน น้องชายเป็นผู้ช่วยจนกิจการเจริญรุ่งเรือง
ปวีร์เองก็เรียนจบจากต่างประเทศ และกลับมาช่วยบิดาทำงานอย่างตั้งใจ
ทั้งสารนาถและปวีร์จึงมาเยี่ยมรุ่งทิพย์น้อยครั้งมาก ในช่วงระยะเวลาสิบกว่าปีที่เธอเข้าโรงพยาบาล
รุ่งทิพย์ปลื้มใจกับปวีร์มากที่สุด เธอมักจะย้ำกับเขาเมื่อเขามาเยี่ยมว่า
อย่าเจ้าชู้เป็นอันขาด
ลูกของเธอต้องเป็นสุภาพบุรุษและไม่เจ้าชู้ ในเรื่องความเกลียดความเจ้าชู้นั้นแม่ชีสุดาทราบดี
เพราะเป็นเรื่องที่รุ่งทิพย์พูดซ้ำซาก แม้อาการด้านอื่นจะดีขึ้น
แต่ในเรื่องความฝังใจในความเจ้าชู้ของสารนาถยังฝังใจรุ่งทิพย์เสมอ
วันหนึ่งณิชต้องอยู่เวรที่โรงพิมพ์ เพื่อเตรียมทำข่าว
เผื่อมีเหตุการณ์ คืนนั้น ดึกมากแล้วเมื่อ ภัทรา เพื่อนสนิทโทรมาบอกว่ามีข่าวใหญ่ให้ณิชมาพบเธอโดยเร็ว
เป็นอุบัติเหตุร้ายแรงของคนดังระดับประเทศ ณิชรีบไปทันทีพร้อมกล้องคู่ใจ
ณิชอึ้งเมื่อถึงที่เกิดเหตุ รถ 2 คันชนประสานงากันอย่างแรง รถเบนซ์สีขาวคันหรูยับย่นไปครึ่งคันราวกับกระดาษ
คนขับตายทั้งคู่ ณิชไปถึงเมื่อหน่วยกู้ภัยเริ่มทำงานแล้ว เธอถ่ายรูปอย่างรวดเร็วก่อนที่ตำรวจจะมา
ภัทราบอกเธอย่างมั่นใจว่าคนขับรถเบนซ์คือ สารนาถ
พิเศษพงศ์ นักธุรกิจคนดัง ณิชพยายามถ่ายภาพคนขับแต่ก็ยากเต็มที
อีกประการสภาพศพก็ทำให้ดูลำบาก ณิชเชื่อว่าภัทราจำสารนาถได้ เพราะภัทราเป็นคนที่ชอบอ่านประวัติชีวิตคนดัง
นักธุรกิจ มหาเศรษฐี และจำแม่นมากเข้าขั้นแฟนพันธุ์แท้คนหนึ่ง
ณิชเชื่อสนิทใจเธอรีบกลับโรงพิมพ์เขียนข่าว ส่งภาพ ตามหน้าที่อย่างรวดเร็ว
ที่ บ้านพิเศษพงศ์ เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสารนาถ
ปวีร์ และวศินต้องปวดหัวเพราะมีโทรศัพท์มาแสดงความเสียใจ และถามข่าวตลอดเวลา
สารนาถโกรธมากที่หนังสือพิมพ์ฉบับนั้น (ที่ณิชทำงานอยู่) ลงข่าวผิดพลาด
เขาถือว่าทำให้ธุรกิจของเขาต้องได้รับผลกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง
สารนาถสั่งให้ปวีร์จัดการเรื่องนี้โดยเร็วและเฉียบขาดที่สุด ปวีร์เองก็โกรธมากเช่นกัน
ที่นักข่าวที่ทำข่าวขาดความรับผิดชอบ เขาติดต่อบรรณาธิการและยื่นคำขาดให้จัดการกับเรื่องนี้
บก.พยายามขอโทษและรับว่าจะรีบลงแก้ข่าวให้โดยเร็ว
แต่ปวีร์ก็ยังไม่พอใจ เขาขู่ไปว่าถ้าขืนยังรับนักข่าวอ่อนหัดอย่างนี้
หนังสือพิมพ์คงต้องถูกฟ้องรายวันแน่ ปวีร์พูดแกมขู่จน บก. รับปากว่าจะไล่นักข่าวต้นเหตุออกจากงาน
ส่วนณิชนั่งรออยู่ที่กองบก. อย่างกระวนกระวาย เธอเจ็บใจที่ทำงานพลาดและพร้อมที่จะรับโทษ
ณิชมีเพื่อนรุ่นพี่หลายคนที่เข้าใจและเห็นใจเธอ ยกเว้น เบญจรัตน์
นักข่าวสาวรุ่นพี่ที่หมั่นไส้ณิชมานาน และรอโอกาสที่ณิชจะพลาดอย่างนี้อย่างสะใจ
เบญจรัตน์จึงพูดจาเหน็บแนมกระทบกระแทกจนณิชแทบทนไม่ไหว
เบญจรัตน์บอกว่าโทษร้ายแรงอย่างนี้ บก.คงไล่ณิชออกแน่ ณิชใจหาย
แต่เมื่อ บก.บอกเธอว่าเขาจำเป็นต้องไล่เธอออก เพราะปวีร์ลูกชายสารนาถไม่ยอมจบเรื่องและรับคำขอโทษใดๆทั้งสิ้น
จนกว่าจะไล่เธอออกจากงาน ณิชเจ็บใจมากขึ้นเมื่อเห็นท่าทางสะใจของเบญจรัตน์
จะอย่างไรก็ตามณิชตัดสินใจที่จะไปขอโทษสารนาถ เธอพร้อมจะรับผิดชอบในการกระทำของเธอเสมอ
เย็นวันนั้นณิชจึงไปดักรอสารนาถที่หน้าบ้าน เมื่อรถเบนซ์สีขาวคันหรูแล่นมา
ณิชก็กระโดดขวางหน้าทันที ปวีร์ลงจากรถโดยที่สารนาถและวศินอยู่ในรถ
เมื่อปวีร์รู้ว่าสาวห้าวทอมๆ คนนี้ชื่อณิช เขาก็ไม่ฟังอะไรอีก
เขาไล่เธอด้วยถ้อยคำรุนแรง จนณิชโกรธย้อนกลับแรงๆบ้าง ณิชโกรธมากขึ้นเมื่อปวีร์กลับขึ้นรถและขับรถเข้าบ้านอย่างไม่สนใจเธออีก
ณิชโกรธที่ปวีร์ทำเหมือนเธอไม่ใช่คน
เรื่องดูหมิ่นเกียรติ ศักดิ์ศรี และเคารพความเป็นมนุษย์อย่างเท่าเทียมกันนี้
ณิช ถือ มาก เธอจะโต้ตอบกลับอย่างรุนแรงทุกครั้งที่ถูกทำเหมือนดูถูก
วันรุ่งขึ้นณิชไปขอพบสารนาถหรือ ปวีร์ที่บริษัทฯ แต่เลขาของทั้งคู่ไม่ยอมให้พบ
เพราะปวีร์สั่งห้ามอย่างเด็ดขาด ณิชรออย่างอดทนที่มุมรับแขกหน้าห้องทำงานของสารนาถและปวีร์
ระหว่างรอเธอเห็นไพรุตมากับเพียงเพ็ญ เสียงพูดคุยของทั้งคู่ทำให้ณิชรู้ว่าเพียงเพ็ญเป็นลูกของไพรุต
ณิชมองเพียงเพ็ญอย่างนึกชมที่หญิงสาวแต่งตัวเก๋ ดูเป็นสาวหวานและมีบุคลิกมั่นใจ
ไพรุตแยกไปพบสารนาถ ส่วนเพียงเพ็ญเดินเข้าห้องปวีร์อย่างคุ้นเคย
ณิชนั่งรออย่างอดทน แม้เลขาของปวีร์จะมาบอกเธอว่าให้กลับไปก่อน
เพราะปวีร์คงไม่เสร็จธุระง่ายๆ แต่ณิชปฏิเสธ
ในห้องทำงานของสารนาถ ไพรุตถามเรื่องข่าวหนังสือพิมพ์อีก
ทำให้สารนาถโมโหบอกว่าปวีร์จัดการเรียบร้อยแล้ว นักข่าวชื่อณิชถูกไล่ออกแต่ก็พยายามมาพบเขา
ซึ่งสารนาถและปวีร์คิดว่าคงมาขอร้องให้ช่วยเรื่องงาน ซึ่งทั้งสารนาถและปวีร์ไม่ต้องการให้ณิชมาวุ่นวายกับชีวิตของเขาอีก
ชื่อของณิชทำให้ไพรุตเอะใจว่าจะเป็นน้องของภรณี
ส่วนปวีร์และเพียงเพ็ญนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นที่รู้กันทั่วไป
ทั้งบริษัทฯและแวดวงไฮโซว่าเป็น แฟน กัน เพียงเพ็ญรักปวีร์มากและมั่นใจว่าเขาก็รักเธอเช่นกัน
แม้ปวีร์จะไม่เคยบอกรักเลย ทั้งคู่คุยกันอยู่นานจนถึงเวลาอาหารกลางวัน
ปวีร์จึงชวนเพียงเพ็ญเดินออกมาหาสารนาถเพื่อรับออกไปกินข้าว เพียงเพ็ญคลอเคลียปวีร์ไม่ห่าง
เหมือนจะประกาศให้สาวๆ เลขาหน้าห้องรู้ว่าเธอเป็นแฟนของปวีร์
ก่อนถึงห้องสารนาถ ณิชฉวยโอกาสเดินมาหาปวีร์อย่างค่อนข้างจะจู่โจม
เธอกลัวว่าจะพลาดโอกาสได้พบเขา การพรวดพราดเข้ามาของณิชทำให้ทั้งคู่ตกใจ
ปวีร์โกรธณิชและไล่เธออีกอย่างรุนแรง
เพียงเพ็ญมองณิชที่แต่งตัวตามสไตล์ถนัดคือเสื้อเชิ้ตและกางเกงยีนส์อย่างดูถูกว่าเธอเป็น
นักข่าวกระจอก จริงๆ ปวีร์ยิ่งเสียงดังมากขึ้นเมื่อณิชไม่ยอมไปง่ายๆ
เธอพยายามพูดกับปวีร์อย่างใจเย็น และขอให้เขาฟังเธอบ้าง ทว่าปวีร์ไม่ยอมแถมยังสั่งให้
รปภ.มาลากตัวเธอออกไปจากบริษัทฯ อีกต่างหาก การกระทำที่รุนแรงของปวีร์ยิ่งทำให้ณิชเกลียดและอยากเอาชนะมากขึ้นอีก
เย็นนั้นไพรุตแวะมาหาภรณี เมื่อพบณิชเขาพูดดูถูกกึ่งตำหนิในความดื้อและการทำงานที่สะเพร่าของเธอ
แถมยังซ้ำเติมว่าการที่เธอถูกไล่ออกจากงานนั้นเหมาะสมแล้ว คำพูดของไพรุตยิ่งทำให้ณิชยิ่งแค้น
เธอขยับปากจะตอบโต้เขาบ้าง ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าอึดอัดใจ และแววตาขอร้องของพี่สาว
ณิชก็ตัดใจเดินหนีเข้าห้องส่วนตัว เธอไม่อยากให้ภรณีต้องเสียใจหรือมีเรื่องทะเลาะกับไพรุตเพราะเธอ
ณิชรู้ว่าภรณีรักไพรุตมาก
เวลาผ่านไปปวีร์ดีใจที่ณิชไม่ได้ตามตอแยหรือวุ่นวายกับเขาและบิดาอีก
ปวีร์ไม่รู้ว่าณิชนั้นเป็นคนที่ดื้อ มุ่งมั่น และเอาจริงมากแค่ไหน
เมื่อตั้งใจจะทำอะไรแล้ว เธอต้องทำให้ได้ ณิชไปสืบจากภัทราจนรู้ว่า
สารนาถกับปวีร์ชอบมาออกกำลังที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งทุกวันหยุด
ดังนั้นเช้ามืดวันเสาร์ ณิชในชุดกีฬาจึงไปซุ่มรออยู่ที่บริเวณหน้าสวนสาธารณะแห่งนั้น
ปวีร์พาสารนาถมาจริงๆ ตอนแรกปวีร์และสารนาถวิ่งเบาๆ ไปด้วยกันสักพักหนึ่ง
ปวีร์ก็เร่งความเร็ววิ่งนำหน้าบิดาไปสารนาถนั้นอายุมากแล้ว แม้จะแข็งแรงกว่าคนวัยเดียวกัน
แต่ก็สู้ลูกชายไม่ได้ ณิชเดินแกมวิ่งมาห่างๆ
เมื่อเห็นว่าปวีร์วิ่งห่างสารนาถไปไกลมากแล้ว
ณิชก็วิ่งขึ้นมาคู่กับสารนาถทันที ณิชทักสารนาถอย่างสนใส สารนาถตกใจที่จู้ๆณิชก็วิ่งมาใกล้
เขาหยุดวิ่งและมองเธออย่างรำคาญ ทว่าณิชทำให้เขาแปลกใจมากขั้น
เมื่อเธอบอกว่าเธอมาดักรอเขาเพื่อจะขอโทษที่ลงข่าวผิดพลาด ทำให้เขาเสียหาย
ณิชไหว้สารนาถอย่างอ่อนโยนและเรียบร้อย ผิดกับท่าทางห้าวและเปรี้ยวที่สารนาถเคยพบ
ท่าทางณิชดูจริงใจจนสารนาถเชื่อและยอมให้อภัย เธอก็สบายใจ
ณิชทำท่าจะวิ่งจากไปแต่สารนาถกลับชวนคุยว่าเธอรู้ได้อย่างไร
ว่าเขาและปวีร์ชอบมาที่นี่ ณิชยิ้มให้อย่างแจ่มใส ตาเป็นประกาย
ก่อนจะบอกว่าอาชีพของเธอคือนักข่าว เรื่องแค่นี้ถ้าทำไม่ได้เธอก็ไม่ควรเป็นนักข่าวอีกต่อไป
ณิชเอ่ยปากลาอีกครั้ง ทว่าอะไรบางอย่างในตัวณิชทำให้สารนาถนึกเอ็นดู
เขาชวนเธอวิ่งเบาๆต่อไปด้วยกัน ณิชทำตามอย่างดีใจ เธอถือว่านี่คือการยอมรับคำขอโทษและให้อภัยเธออย่างแท้จริง
ณิชรักษาจังหวะวิ่งให้พอดีกับสารนาถและคอยชำเลืองดู
เผื่อสารนาถจะเหนื่อยเกินไป เธอดูแลเขาเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง
ส่วนปวีร์เมื่อรู้สึกตัวว่าวิ่งห่างจากบิดามากเกินไป เขาก็วิ่งย้อนกลับมาด้วยความเป็นห่วง
ภาพของณิชที่วิ่งคู่อยู่กับสารนาถ ทำให้ ปวีร์โกรธขึ้นมาอีก ในสายตาของเขาแล้วณิชคือตัวป่วน
ตัวอันตราย สำหรับเขาและบิดา ปวีร์วิ่งกลับมาหาสารนาถด้วยสีหน้าบึ้งตึง
เมื่อถึงตัวสารนาถ ณิชก็ยิ้มยั่วปวีร์อย่างผู้ชนะก่อนจะหันไปลาสารนาถอีกครั้ง
พูดยิ้มๆว่าคราวนี้คงต้องไปจริงๆ ก่อนที่ปวีร์จะจับเธอหักเป็นท่อนๆ
ณิชวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว ปวีร์ทำท่าจะวิ่งตามไปเอาเรื่องกับเธอ
แต่สารนาถกลับห้ามไว้ สารนาถดูอารมณ์ดีจนปวีร์แปลกใจ สารนาถบอกปวีร์ว่าเข้าใจณิชผิดไป
จริงๆ แล้วณิชเพียงต้องการขอโทษเท่านั้น เขาชมณิชให้ปวีร์ฟังอีกว่า
ณิชเป็นคนที่มุ่งมั่น เอาจริงเอาจัง รับผิดชอบเกินอายุ ปวีร์ฟังอย่างไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่
ระหว่างที่ณิชตกงาน เธอจึงมีเวลาไปกราบแม่ชีบ่อยขึ้น
แม่ชีจึงชวนณิชไปโรงพยาบาลโรคจิตเพื่อทำบุญ แม่ชีบอกว่าเป็นการทำบุญอีกรูปแบบหนึ่ง
และตัวณิชจะได้รู้สึกดีขึ้น เมื่อพบพวกเขา ณิชตามแม่ชีไปอย่างเต็มใจ
ระหว่างที่แม่ชีติดต่อกับเจ้าหน้าที่ ณิชนั่งรออยู่มุมหนึ่ง มองบรรยากาศทั่วๆ
ไป ภาพของคนไข้ที่นั่งเหม่อหรือนั่งพูดคนเดียว เหมือนมีโลกส่วนตัวอย่างสนใจ
ณิชนั่งเพลินจนเห็นรถเบนซ์สีขาวที่คุ้นตาแล่นเข้ามาในโรงพยาบาล
เธอจำได้ว่าเป็นรถของสารนาถ ณิชหลบไปแอบมองจนเห็นว่าทั้งสารนาถและปวีร์มาด้วยกัน
วิญญาณนักข่าวเข้าสิงทันที เธอแอบเดินตามทั้งคู่ไปจนถึงห้องพักของรุ่งทิพย์
สารนาถ ปวีร์ และหมอเข้าไปในห้อง ณิชรีบไปดูชื่อคนไข้อย่างว่องไว
เสียงพูดคุยในห้องทำให้ณิชงง เพราะเสียงรุ่งทิพย์ไล่สารนาถอย่างเกรี้ยวกราดเกลียดชัง
ขณะที่สารนาถพยายามง้อ เสียงปวีร์ที่เรียกรุ่งทิพย์ว่า
แม่ ทำให้ณิชยิ่งงง รุ่งทิพย์เรียกปวีร์ว่าลูกอย่างสุดรักสุดหวง
เธอเขย่งดูตรงช่องประตูอย่างสนใจ เธอจำได้ว่าสารนาถเคยให้สัมภาษณ์ว่าเป็นม่าย
ภรรยาตายไปหลายปีแล้ว ก็ถ้าเป็นอย่างนั้นผู้หญิงในห้องนี้เป็นใคร
ณิชเขย่งดูอย่างสนใจ จังหวะพอดีที่รุ่งทิพย์เกรี้ยวกราดไล่สารนาถอีก
ปวีร์พาสารนาถออกมา ณิชรีบหาทางหลบอย่างตกใจแต่ไม่ทัน ปวีร์และสารนาถเห็นเธอเต็มตา
ปวีร์โกรธอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเห็นกล้องถ่ายรูปและเทปในมือของณิช
ปวีร์และสารนาถเข้าใจผิดว่าณิชแอบตามเขามา ปวีร์ก้าวเข้ามาหาณิชอย่างพร้อมจะอาละวาด
ณิชจึงแกล้งยกกล้องถ่ายรูปขึ้น เธอกดแฟลชเฉยๆติดๆกัน ปวีร์และสารนาถยกมือปิดหน้าให้ชุลมุนไปหมด
ณิชฉวยโอกาสวิ่งหนี แต่ปวีร์ก็ตามจนทัน เขาขอฟิล์มจากเธออย่างคุกคามข่มขู่
ณิชซึ่งเกลียดปวีร์อยู่แล้วก็ยิ่งยั่วและไม่ยอมให้ เธอถูกเขาผลักจนกระเด็นหงายหลังก้นกระแทกอย่างแรง
ณิชเจ็บร้าวไปทั้งหลัง แต่ก็กัดฟันลุกขึ้นโวยวายเมื่อเห็นปวีร์เปิดกล้องกระชากม้วนฟิล์มและดึงออกมาอย่างสะใจ
ก่อนจะโยนกล้องถ่ายรูปคืนให้เธอ ณิชโกรธจนอยากจะฆ่าปวีร์ให้ตายคามือ
เธอแค้นมากและหาทางแก้แค้นปวีร์ อย่างชนิดที่ปวีร์ต้องจำไปจนตาย
รุ่งขึ้นณิชไปขอพบปวีร์ เมื่อเลขาทำท่าจะไม่ให้พบ
เธอก็บอกเลขาให้ไปบอกปวีร์ว่าถ้าไม่ยอมพบเธอในวันนี้ ตระกูลพิเศษพงศ์
ได้ดังทั้งเมืองแน่ ณิชเตรียมปะทะกับปวีร์ คำขู่ของเธอได้ผล ปวีร์ยอมให้เธอพบเขา
เมื่อพบกันปวีร์ขอซื้อข่าวเรื่องมารดาทันที แต่ณิช กลับยั่วยอกย้อน
บอกว่าเธอยังไม่ได้คิดจะเขียนตอนนี้ แต่ที่มาก็เพื่อค่าชดใช้สำหรับฟิล์ม
ปวีร์กัดฟันเปิดกระเป๋าหยิบเงินโยนให้เธอประมาณ
500 บาท แต่ณิชไม่ยอมเธอต้องการ 5,000 บาท ปวีร์กัดฟันหยิบให้และพยายามรวบรัดว่า
5,000.- นี้เป็นค่าข่าว ทว่าณิชไม่ยอมรับปาก เธอยั่วโมโหจนปวีร์แทบคลั่ง
ณิชไปกราบแม่ชีอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เธอส่งเงิน 5,000.- ให้แม่ชีและบอกว่าเป็นเงินบริจาคซ่อมหลังคาอุโบสถ
ณิชขอให้แม่ชีออกใบอนุโมทนาบัตรในนามของ ปวีร์ พิเศษพงศ์
เรื่องที่ณิชบังเอิญพบกับสารนาถและปวีร์ที่โรงพยาบาลโรคจิต
กลายเป็นเรื่องใหญ่อย่างไม่น่าเป็นไปได้ สารนาถกลัวว่าณิชจะทำข่าว
จึงบอกไพรุตซึ่งเคยหลุดปากบอกเขาว่ารู้จักณิช ให้ไปขอร้องณิชว่าอย่าทำข่าวเรื่องนี้
ไพรุตไปขู่ภรณี เรื่องจึงวนกลับมาหาแม่ชีสุดาอีกจนได้ แม่ชีให้ณิชมาพบและพาเธอไปพบกับรุ่งทิพย์
ทั้งที่คราวก่อนณิชยังไม่มีโอกาสพบกับรุ่งทิพย์ด้วยซ้ำไป สภาพของรุ่งทิพย์ทำให้ณิชอึ้นด้วยความสงสารจับใจ
แม่ชีปล่อยให้ณิชคุยกับรุ่งทิพย์ตามลำพัง
ด้วยความอ่อนโยนและมีเมตตาอยู่ในใจอยู่แล้ว ณิชจึงคุยกับรุ่งทิพย์อย่างอ่อนโยน
อบอุ่น เธอหาเรื่องสนุกๆ มาคุยให้รุ่งทิพย์ฟัง จนรุ่งทิพย์ติดใจ
อารมณ์แจ่มใสเป็นพิเศษ รุ่งทิพย์บอกให้ณิช มาหาเธอบ่อยๆ ระหว่างนั่งรถกลับวัดกับแม่ชี
ณิชเงียบขรึมอย่างผิดปกติ เมื่อถึงวัดณิชบอกแม่ชีว่าเธอสงสารรุ่งทิพย์มาก
และจะไม่ทำข่าวเรื่องรุ่งทิพย์เด็ดขาด การที่ได้คุยกับรุ่งทิพย์ทำให้ณิชเกลียด
สารนาถและปวีร์มากขึ้นไปอีก เมื่อรุ่งทิพย์เล่าให้เธอฟังว่า 2
พ่อลูกไม่ค่อยจะมาเยี่ยมเธอ
ณิชเข้าใจดีว่ารุ่งทิพย์ขาดความรัก ความอบอุ่นทางใจมาก
โดยเฉพาะจากสามีและลูกชาย เวลาผ่านไปณิชไปเยี่ยมรุ่งทิพย์แทบทุกอาทิตย์
ความช่างคุยและอ่อนโยนของณิช ทำให้อาการของรุ่งทิพย์ดีขึ้นเรื่อยๆ
จนเรียกได้ว่าสามารถกลับไปอยู่บ้านได้ สารนาถและปวีร์รู้ข่าวจากหมอที่รักษารุ่งทิพย์อย่างดีใจ
ทว่าเมื่อสารนาถและปวีร์ไปรับเข้าจริงๆ
รุ่งทิพย์กลับไม่ยอมกลับบ้าน ณิชแวะไปเยี่ยมตามปกติพร้อมหนังสือธรรมะจากแม่ชี
ณิชชะงักเมื่อเห็นสารนาถและปวีร์อยู่ในห้อง ณิชกำลังจะหลบทว่ารุ่งทิพย์เห็นเสียก่อน
เธอเรียกณิชมาหาอย่างคุ้นเคยและดีใจ ปวีร์ตะลึงมองภาพรุ่งทิพย์กอดณิชด้วยความรักและเอ็นดู
เขานึกว่าฝันไป เพราะณิชเองก็ดูอ่อนโยนกับรุ่งทิพย์ ราวกับเป็นคนละคนกับนักข่าวสาวห้าว
จอมบู๊ จอมกวนที่เขารู้จัก
ตกลงวันนั้นรุ่งทิพย์ไม่ยอมออกจากโรงพยาบาล เธอคงยืนยันว่าเกลียดสารนาถ
คำพูดของรุ่งทิพย์ทำร้ายจิตใจของสารนาถมาก เขารู้สึกผิดและอยากรับรุ่งทิพย์กลับมาอยู่บ้าน
สารนาถให้ปวีร์ขอร้องให้ณิชช่วย ปวีร์ฝืนใจทำตามคำขอของบิดา ทว่าณิชปฏิเสธ
ไม่ใช่เพราะเล่นตัว เธออยากให้สารนาถและปวีร์พิสูจน์ความรัก ความจริงใจให้รุ่งทิพย์รู้ด้วยตัวเองมากกว่า
ทว่าปวีร์ไม่เข้าใจ ทั้งคู่ทะเลาะกันอีกจนได้ ทั้งที่ปวีร์อุตส่าห์เลือกสถานที่ในการคุยธุระสำคัญเป็นร้านอาหารหรู
บรรยากาศดี ตัวณิชเองก็แต่งตัวสวยน่ารัก
ดูเผินๆทั้งคู่เป็นหนุ่มสาวคู่รักที่เหมาะสมกันมาก
ปวีร์โชคไม่ดีที่เบญจรัตน์บังเอิญมาพบเข้า เธอเข้าใจผิดปวีร์ อยากรู้อยากเห็น
ณิชจึงแกล้งทำยั่วประสาทด้วยการทำสวีทกับปวีร์เป็นพิเศษ เธอปรามปวีร์ด้วยสายตาว่าถ้าเขาขัดคอเธอ
เรื่องของรุ่งทิพย์เป็นอันจบกัน ปวีร์แทบคลั่งเพราะรู้ว่าเบญจรัตน์ต้องบอกเพียงเพ็ญแน่ๆ
วันรุ่งขึ้นเพียงเพ็ญมาพบปวีร์และเลียบเคียงถามเรื่องณิชกับปวีร์
เขาปฏิเสธและบอกเพียงว่าเขามีธุระสำคัญจะพูดกับณิชเท่านั้น เมื่อณิชไม่ยอมตกลงกับปวีร์
สารนาถจึงมาดักพบณิชเองที่บ้าน เขาขอร้องให้เธอช่วย และยอมรับว่าที่ผ่านมาเป็นความผิดของเขา
แต่เขาก็เลิกหมดเมื่อรุ่งทิพย์ป่วย ณิชอ่อนยอมช่วยพูดกับรุ่งทิพย์
แต่เธอไม่แน่ใจว่าจะสำเร็จ สารนาถดีใจมากเขามั่นใจว่าณิชทำได้
เมื่อณิชไปพบรุ่งทิพย์ ชวนคุยและชวนเธอกลับบ้าน รุ่งทิพย์ไม่ยอมท่าเดียว
จนณิชเกิดความคิดใหม่ชวนรุ่งทิพย์ไปอยู่บ้านเธอ รุ่งทิพย์ตกลงทันที
ณิชคิดว่าทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป เธอวางแผนให้สารนาถและปวีร์มาเยี่ยมรุ่งทิพย์บ่อยๆ
สักวันหนึ่งรุ่งทิพย์คงยอมกลับ บ้านพิเศษพงศ์ ณิชติดต่อบอกสารนาถ
เขายอมรับตามข้อตกลง การที่รุ่งทิพย์ยอมออกจากโรงพยาบาลสารนาถก็พอใจแล้ว
การเข้ามาอยู่ร่วมบ้านกับณิชทำให้ณิชบอกให้สานาถขออนุญาติ ไพรุตก่อน
สารนาถจึงรู้ว่าภรณีพี่สาวของณิชเป็นเมียน้อยของไพรุต
ในวันที่สารนาถและปวีร์ไปรับรุ่งทิพย์นั้นณิชไปด้วย
ปวีร์มองภาพณิชกับรุ่งทิพย์อย่างไม่เข้าใจ ว่าทำไมมารดาจึงติดใจอะไรณิชนักหนา
ปวีร์เข้าใจว่าณิชประจบประแจงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ภรณีเกร็งเล็กน้อยเพราะรู้ว่ารุ่งทิพย์เกลียดผู้หญิงที่เป็น
เมียน้อย มาก ณิชพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติ เธอคอยปลอบภรณีให้เป็นตัวของตัวเอง
ณิชมั่นใจว่าความอ่อนโยน อ่อนหวานของภรณีต้องชนะใจรุ่งทิพย์ได้
ส่วนรุ่งทิพย์พอใจและมีความสุขมาก เธอเข้ากับภรณีได้ดี
ถึงแม้ได้รู้ความจริงในวันหนึ่งโดยบังเอิญ ปวีร์และสารนาถเครียดเพราะกลัวว่ารุ่งทิพย์จะช็อค
ปวีร์ขู่ณิชว่าถ้ารุ่งทิพย์เป็นอะไรไปเธอต้องรับผิดชอบ ณิชเองก็ใจสั่น
ลุ้นว่ารุ่งทิพย์จะรับสถานการณ์ได้หรือไม่ ทว่ารุ่งทิพย์กลับปรับตัวได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เธอยอมรับและเข้าใจภรณีเพราะความดีของ 2 พี่น้อง
ความน่ารักของภรณีและณิชที่ดูแลเธออย่างดี ทำให้รุ่งทิพย์เกลียดภรณีไม่ลง
ตรงกันข้ามเธอกลับสงสารและเห็นใจภรณีด้วยซ้ำไป ณิชยังคงสนุกกับงานและกลับมาดูแลรุ่งทิพย์ทุกเย็น
ถ้าปวีร์และสารนาถมาเธอจะหลบให้พ่อ-แม่-ลูก ได้อยู่ด้วยกัน
เพียงเพ็ญรับรู้เรื่องรุ่งทิพย์ไปอยู่กับณิชอย่างร้อนใจ
เธอไม่ต้องการให้ปวีร์และณิชใกล้ชิดกัน เพียงเพ็ญพยายามให้ปวีร์พาไปหารุ่งทิพย์
แต่ปวีร์เกรงใจไพรุตจึงไม่ยอมพาไป ส่วนวรกานต์ก็ติดบ่อนมากขึ้น
เพียงเพ็ญพยายามให้มารดาเลิก วรกานต์กลับมีเงื่อนไขว่าไพรุตเลิกกับเมียน้อยได้เมื่อไหร่เธอก็จะเลิกเล่นไพ่
วันหนึ่งเธอไปเล่นการพนันตามปกติ เป็นวันที่เธอไม่มีโชคเลย วรกานต์เสียเงินจนหมด
ทว่ายังไม่ยอมกลับบ้าน เธอวนเวียนดูการเล่นการพนันประเภทต่างๆ
อย่างมันมือและอยากเล่น ถ้ามีเงินวรกานต์คงไม่ยอมพลาด เสียงเฮฮาจากวงไพ่วงหนึ่งทำให้วรกานต์สนใจ
เธอเดินเข้าไปดูและตกใจเมื่อพบวศินนั่งเล่นไพ่อย่างสนุกสนาน ชิพตรงหน้าของเขากองโต
วศินกำลังมือขึ้น เขาเล่นชนะทุกตาจนวงไพ่ต้องเลิกเพราะเขาเสียไพ่จนหมด
วรกานต์มองวศินอย่างไม่เชื่อตา เธอพบวศินหลายครั้ง เธอจำได้ว่าเขามีบุคลิกที่สุภาพ
เนี้ยบ พูดจาเรียบร้อย ขยันทำงานซึ่งต่างจากตรงนี้ราวกับคนละคน
ในบ่อนวศินคือนักพนันชั้นเซียนเลยทีเดียว วศินเก็บชิพบนโต้เพื่อไปแลกเงิน
เขามีความสุขมากคืนนี้ แต่เมื่อหันกลับมาวศินก็พบวรกานต์ยืนมองอยู่
เธออยู่ใกล้เขามากจนวศินหลบไม่พ้น วรกานต์เป็นฝ่ายทักวศินก่อน
ทั้งคู่คุยกันเล็กน้อยและเหมือนจะรู้ดีว่าเรื่องการพนันในบ่อนนั้นเป็นเรื่องที่ต้องเก็บเป็นความลับ
ส่วนเพียงเพ็ญรุ่มร้อนเมื่อปวีร์ไม่ยอมพาเธอไปพบรุ่งทิพย์
ยิ่งมีแรงยุจากเบญจรัตน์ก็ทำให้เพียงเพ็ญคิดมาก เธอแอบขับรถตามปวีร์และสารนาถไปในวันหนึ่งจนรู้ที่อยู่ของรุ่งทิพย์
ทว่าก่อนกลับเธอเห็นไพรุตบิดาของเธอมาที่บ้านนี้ด้วย เพียงเพ็ญอึ้งเมื่อเห็นภรณีเดินออกมารับไพรุต
และไพรุตเดินโอบภรณีเข้าบ้านไปด้วยกัน เพียงเพ็ญขับรถกลับบ้านอย่างสับสน
บิดาของเธอรู้เห็นเป็นใจกับณิชและปวีร์ด้วยหรืออย่างไร
ท่าทางของไพรุตกับภรณีชัดเจนว่าภรณีนี่เองคือเมียอีกคนของบิดา
คืนนั้นเพียงเพ็ญนั่งรอไพรุตอย่าง อดทนจนดึก เพียงเพ็ญถามบิดาอย่างจริงจัง
จนไพรุตต้องยอมรับว่าภรณีคือเมียของเขาอีกคนจริงๆ เพียงเพ็ญนึกสงสารวรกานต์
เพราะเมื่อเทียบกันแล้วภรณีได้เปรียบในทุกกรณี เพียงเพ็ญรับปากไพรุตว่าจะไม่บอกวรกานต์เรื่องที่อยู่ของภรณี
วันรุ่งขึ้นเพียงเพ็ญขับรถไปบ้านของภรณีเพื่อพบกับรุ่งทิพย์นั่นเอง
ภรณีตกใจเมื่อเห็นเพียงเพ็ญ ถึงไม่เคยพบกันมาก่อนแต่ไพรุตก็มักจะเอารูปของเพียงเพ็ญและวรกานต์มาให้เธอดู
เธอรู้ว่าไพรุตรักและปลื้มในตัวเพียงเพ็ญมาก ภรณีต้อนรับเพียงเพ็ญอย่างอ่อนหวานตามนิสัย
ส่วนเพียงเพ็ญมีท่าทีดูถูกเมื่อเข้าไปในบ้าน เห็นการตกแต่งบ้านอย่างเรียบง่าย
มีรสนิยม เธอก็ยิ่งหมั่นไส้ เธอวางอำนาจกับภรณี พูดจาข่มขู่ เหน็บแนม
เสียงดัง โดยไม่รู้ว่ารุ่งทิพย์เดินลงมาจากห้องพักและได้ยินทุกคำ
รุ่งทิพย์สงสารภรณีที่โดนต่อว่าอย่างรุนแรง จึงเข้ามาช่วย
ส่วนเพียงเพ็ญเมื่อเห็นรุ่งทิพย์ก็มีท่าทางเปลี่ยนไปราวกับคนละคน
เธอปรับท่าทีเป็นกุลสตรีผู้เรียบร้อยอ่อนหวาน และแนะนำตัวว่าเป็นใคร
เธอบอกรุ่งทิพย์ว่าเธอเป็น แฟน ของปวีร์ เพียงเพ็ญเงียบกริบเมื่อรุ่งทิพย์พูดเรียบๆ
ว่าปวีร์ไม่เคยบอกเธอว่ามีแฟนแล้ว และไม่เคยพูดถึงชื่อเพียงเพ็ญเลยสักคำ
ท่าที่ห่างเหินมึนตึงของรุ่งทิพย์ทำให้เพียงเพ็ญไม่กล้าเข้ามาใกล้ชิดประจ๋อประแจ๋ด้วย
รุ่งทิพย์แสดงให้เห็นชัดเจนว่าไม่ต้องการพบเธออีก
เมื่อเพียงเพ็ญกลับไปแล้ว รุ่งทิพย์เกิดความคิดใหม่ขึ้นมาทันที
เธอบอกภรณีว่าเธอต้องการให้ณิชแต่งงานกับปวีร์ และที่บอกภรณีก็เพราะเห็นว่าภรณีเป็นพี่สาว
ภรณีอึดอัดใจมาก เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน
ไพรุตรักลูกสาวมากคงไม่อยากเห็นลูกสาวผิดหวังแน่นอน และยังณิชอีกซึ่งประกาศตัวเป็นศัตรูกับปวีร์อย่างชัดเจน
ณิชคงไม่ยอมแน่ ทว่ารุ่งทิพย์ยืนยันว่าเธอสามารถจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยแน่นอน
เย็นวันนั้นณิชอยู่เวรที่โรงพิมพ์ จึงไม่รู้ว่ารุ่งทิพย์โทรศัพท์ตามปวีร์และสารนาถมาพบด่วน
เมื่อพบกันรุ่งทิพย์ถามสารนาถว่าต้องการให้เธอกลับไปอยู่ บ้านพิเศษพงศ์
หรือไม่ สารนาถตอบรับอย่างดีใจ ปวีร์เองก็ดีใจที่มารดาจะได้ออกจากบ้านนี้เสียที
รุ่งทิพย์จึงบอกทั้งคู่อย่างเฉียบขาดว่าเธอจะยอมกลับบ้านก็ต่อเมื่อปวีร์แต่งงานกับณิช
ปวีร์โวยวายแต่รุ่งทิพย์ไม่ฟัง ปวีร์บอกว่าเขามีแฟนแล้วชื่อเพียงเพ็ญ
เขากำลังจะพาเธอมาพบกับรุ่งทิพย์
รุ่งทิพย์กลับบอกว่าวันนี้เพียงเพ็ญมาที่นี่ เธอพบเพียงเพ็ญแล้วและไม่พอใจหญิงสาวมาก
รุ่งทิพย์พูดอย่างมั่นใจว่าเพียงเพ็ญนั้นน้ำนิ่งไหลลึก ดูอ่อนหวานแต่ร้ายกาจ
เธอชอบณิชมากกว่าที่ใสซื่อและตรงไปตรงมา ที่สำคัญคือมีความจริงใจถ้าปวีร์ไม่ยอมเธอก็ไม่ยอมกลับเช่นกัน
และจะไปอยู่กับแม่ชีหรือกลับเข้าโรงพยาบาลอีกครั้งแทน ระหว่างทางกลับบ้านปวีร์มึนอีกรอบ
เมื่อสารนาถขอร้องให้ตามใจรุ่งทิพย์
ดังนั้นเมื่อส่งสารนาถแล้ว ปวีร์จึงนัดเพียงเพ็ญออกมาเที่ยวเพื่อคลายเครียด
เขาดื่มมากจนเพียงเพ็ญแปลกใจ เพราะปวีร์ไม่เคยดื่มจัดอย่างนี้
แต่แล้วปวีร์ก็แทบหายเมาเมื่อวศินโทรมาตามว่าสารนาถช็อคและอยู่ห้อง
I.C.U. ปวีร์รีบตามไปโรงพยาบาลทันที เพียงเพ็ญขอตามไปด้วยแต่เขาไม่ยอม
เมื่อถึงโรงพยาบาลปวีร์รู้ว่าบิดาเป็นโรคหัวใจมานานแล้ว อาการค่อนข้างรุนแรง
สารนาถอยากพบรุ่งทิพย์ ปวีร์ลังเลแต่ก็ยอมขับรถมาหามารดา
เขาพบณิชและบอกณิชสั้นๆ ว่าสารนาถเป็นอะไรและอยากพบรุ่งทิพย์มาก
เขาไม่กล้าบอกมารดากลัวเธอตกใจ ณิชรับปากจะจัดการให้ หญิงสาวค่อยๆบอกรุ่งทิพย์อย่างอ่อนโยน
อ่อนหวาน แต่ก็พร้อมรับสถานการณ์หากรุ่งทิพย์เป็นอะไรไป ปวีร์กับณิชตกใจเมื่อรุ่งทิพย์ร้องไห้
เมื่อถึงเวลานี้เธอรู้ตัวแล้วว่ายังรักและผูกพันกับสารนาถอยู่มาก
รุ่งทิพย์เร่งให้ปวีร์พาเธอไปโรงพยาบาล เธอชวนณิชไปด้วย
เมื่อถึงโรงพยาบาลณิชรออยู่หน้าห้อง I.C.U. ปล่อยให้ปวีร์พารุ่งทิพย์ไปเยี่ยมสารนาถ
ปวีร์อยากจะบ้าตายเมื่อทั้งพ่อและแม่ขอร้องแกมบังคับให้เขาแต่งงานกับณิช
ปวีร์มาอาละวาดกับณิชว่าเธอใช้มารยาล่อหลอกให้มารดาหลงไหล เพื่อหวังเป็นสะใภ้เศรษฐี
เขาดูถูกเธอมากจนณิชหมดความอดทน
ส่วนเพียงเพ็ญรู้เรื่องปวีร์กับณิชอย่างโกรธจัด
ดังนั้นก่อนงานแต่งงานเธอจึงให้เบญจรัตน์ลงข่าวว่ารุ่งทิพย์ป่วยเป็นโรคจิตมาก่อน
และโทษว่าเป็นฝีมือของณิช ปวีร์โกรธแทบจะฆ่าณิชได้และไม่ฟังคำอธิบายใดๆทั้งสิ้น
ขณะที่รุ่งทิพย์และสารนาถไม่เชื่อ เหตุการณ์บีบคั้นจนณิชต้องตอบแต่งงานกับปวีร์
เพียงเพ็ญตามไปอาละวาดณิชในวันต่อมา เท่านั้นยังไม่พอ ไพรุตยังมาอาละวาดกับภรณีอีก
ณิชโกรธจนถึงที่สุด
เมื่อทั้งปวีร์ เพียงเพ็ญ ไพรุต ดูถูกเธอและทำร้ายจิตใจพี่สาวที่รัก
ณิชจึงตอบโต้ด้วยการตอบรุ่งทิพย์และสารนาถว่าเธอยอมแต่งงานกับปวีร์
รุ่งทิพย์ดีใจมาก เธอยอมกลับ บ้านพิเศษพงศ์ เตรียมห้องหอให้ลูกชายและลูกสะใภ้คนโปรดอย่างมีความสุข
สารนาถเองก็อาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อภรรยาที่รักกลับมาบ้าน
คนที่ทุกข์ที่สุดคือปวีร์ ส่วนเพียงเพ็ญเสียใจอาละวาดฟูมฟายจนไพรุตทนไม่ได้
เขากลับมาบังคับให้ภรณีไปบังคับณิชให้เลิกล้มเรื่องแต่งงาน ยิ่งถูกบีบณิชก็ยิ่งสู้
เธอรั้นจะแต่งงานกับปวีร์ต่อไป
ในคืนก่อนวันแต่งงาน เพียงเพ็ญใช้มารยาดึงปวีร์ไว้จนดึก
เธอให้เขาดื่มจนเมาและคืนนั้นปวีร์ก็อยู่กับเพียงเพ็ญทั้งคืน ปวีร์ได้เพียงเพ็ญเป็นเมียเพราะความเมา
เช้ารุ่งขึ้นงานหมั้นต้องล้มเลิกเพราะเจ้าบ่าวหายตัวไป ณิชแก้สถานการณ์อย่างใจเย็น
เมื่อถึงงานเลี้ยงตอนค่ำ ณิชสวยงามสง่าผิดตาในชุดเจ้าสาว พลางลุ้นระทึกว่าปวีร์จะมาหรือไม่
เธอยิ้มอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเพียงเพ็ญเดินกอดแขนปวีร์มาส่งให้ที่ห้องพักของคู่บ่าว-สาวเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้
เพียงเพ็ญหวังจะทำให้ณิชเจ็บปวด แต่กลับถูกย้อนกลับอย่างรุนแรงแทน
หลังการแต่งงานเพียงเพ็ญพยายามประกาศตัวเป็นเจ้าของปวีร์จนณิชโมโห
แต่ไม่ร้านเท่าไพรุตไล่ภรณีออกจากบ้านและทอดทิ้งให้ภรณีอยู่คนเดียว
ณิชจึงตอบโต้ด้วยการชวนปวีร์ไปฮันนีมูนที่สวิต ต่อหน้ารุ่งทิพย์และสารนาถ
ซึ่งทั้งคู่พอใจมากจัดการเตรียมการให้ทุกอย่าง
เพียงเพ็ญแทบคลั่งเมื่อรู้ว่าปวีร์ต้องไปฮันนีมูน
เมื่อถึงสวิตณิชแปลกใจที่ปวีร์พาเธอไปพักที่กระท่อมน่ารักในป่า
ท่ามกลางบรรยากาศสวยงาม ทั้งคู่อยู่ด้วยกันอย่างเพื่อน เริ่มเข้าใจและเห็นความดี
ความน่ารักของอีกฝ่ายจนณิชยอมเป็นเมียของปวีร์ ความสุขหมดไปเมื่อเพียงเพ็ญตามมา
ปวีร์ต้องพาเพียงเพ็ญไปพักโรงแรมในเมือง เมื่อกลับมาที่พักณิชก็งอนและเริ่มทะเลาะกันอีก
คืนหนึ่งปวีร์เมากลับมาจากการไปดินเนอร์กับเพียงเพ็ญ
เขาโดนเพียงเพ็ญยุหลายเรื่องรวมทั้งเรื่องข่าวของรุ่งทิพย์ ปวีร์เชื่อเพียงเพ็ญทุกอย่าง
ณิชเสียใจและเจ็บปวดมาก เธอบอกปวีร์ว่าจะกลับเมืองไทย ปวีร์จึงต้องกลับมาด้วย
เหตุการณ์รุนแรงมากขึ้นเมื่อภรณีท้อง แต่ไพรุตให้ไปทำแท้ง ระหว่างนั้นสารนาถให้ณิชไปช่วยวศินและปวีร์ทำงาน
ณิชทำงานอย่างตั้งใจจนพบว่าวศินทุจริตเรื่องเงิน เธอตามสืบจนรู้ว่าเขาเล่นการพนัน
จึงต้องยักยอกเงินบริษัทฯ
ณิชเตือนปวีร์เรื่องวศิน แต่ปวีร์ไม่เชื่อกลับหาว่าเธอคิดจะฮุบทรัพย์สินเงินทอง
ณิชได้แต่อดทน เธอไปพบภรณีจึงรู้ว่าภรณีท้องและไพรุตบีบบังคับให้ทำแท้ง
แถมยังไล่ออกจากบ้าน ณิชตามไปอาละวาดไพรุตขณะที่ตัวเองก็เริ่มผิดปกติว่าจะท้อง
ณิชแพ้ท้องมากขึ้นจนรุ่งทิพย์สงสัย ณิชแอบไปตรวจและรู้ว่าท้องจริงๆ
แต่เธอไม่บอกปวีร์
ส่วนเพียงเพ็ญเมื่อใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ณิชเลิกกับปวีร์
ถึงขนาดเอาเงินล่อณิชก็ไม่ยอม เพียงเพ็ญขาดสติพาวรกานต์ไปอาละวาดกับภรณี
ชุลมุนกันจนภรณีพลาดตกบันไดมา เธอแท้งลูก ณิชโกรธจัดมากเธอจะเอาเรื่องสองแม่ลูกให้ถึงที่สุด
แต่ภรณีห้ามไว้ วรกานต์และเพียงเพ็ญเองก็ตกใจและสำนึกผิด ทว่าทุกอย่างสายเกินไป
ส่วนวศินถูกณิชจับได้ว่าแอบขนของหนีภาษี ณิชขอให้วศินไปสารภาพกับสารนาถเอง
ก่อนที่เบญจรัตน์จะทำข่าวและนำตำรวจมาจับ วศินทำตามณิช
ปวีร์จึงได้รู้ว่าณิชเป็นคนดี ภรณีนั้นเมื่อออกจากโรงพยาบาลแล้วเธอก็บวชชีและอยู่กับแม่ชีสุดา
ไม่ใยดีทางโลกอีกต่อไป เธอบอกปวีร์ว่าณิชท้อง ขณะที่ณิชเจ็บปวดกับเรื่องที่ผ่านมาของ
ปวีร์และเพียงเพ็ญ เธอจึงขอหย่ากับปวีร์
ส่วนปวีร์เมื่อรู้ว่าณิชจะมีลูกเขาดีใจมากและเริ่มได้คิดทบทวนเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด
และก็รู้ว่าเขาและเพียงเพ็ญทำร้ายจิตใจณิชมามากเหลือเกิน ระหว่างณิชกับเพียงเพ็ญ
ณิชคือคนที่หวังดีและจริงใจกับครอบครัวเขามากที่สุด ปวีร์ไม่ยอมหย่าเมื่อณิชทำฤทธิ์มากเข้าเขากลับเอ็นดู
และยอมรับว่าเขารักเธอ ณิชเงียบไปเพราะตัวเองรู้อยู่แก่ใจนานแล้ว
ว่าเธอรักเขามากเช่นกัน ทุกอย่างจึงลงเอยด้วยดี
|
บทประพันธ์
: