ทั้งสองออกจากโรงแรม แต่สรัลพาเธอไปบ้านของเขา รับลูกตาลให้ไปด้วยกัน พิมพิกาเข้าใจผิดคิดว่า สรัลหย่าภรรยา เอาลูกตาลมาเลี้ยง เพราะลูกตาล
เป็นเด็กออทิสติค ทั้งหมดนั่งเครื่องบินกลับไปบ้านไร่แสงตะวันพิมพิกากลับบ้านไร่ของตนเองด้วยใจระเหี่ย รู้ตัวว่าถูกพี่ชายลอยแพให้เธออยู่กับแกะ
เหม็น ๆ ฝูงหนึ่งตัวคนเดียว คืนนั้นด้วยความเป็นห่วง สรัลตามไปดูเธอกลางดึกแล้ว ไม่ให้เธอรู้ตัว รุ่งขึ้นพิมพิการีบออกจากบ้านเพื่อไปดัก โบกรถเข้า
เมือง ไปธนาคารเพื่อดูการเงินของตนเอง เกือบถูกรถของสรัลที่ขับสวนเข้ามาทับ ทำให้เขาเป็นฟืนเป็นไฟแต่ก็ยังพาเธอไปธนาคารด้วยความอยากรู้
สรัลแอบไปถามนายธนาคารจึงรู้ฐานะการเงินของพิมพิกา แย่ ถังแตก รวีถอนเงินไปจนเกลี้ยงทิ้งเธอเอาไว้กับหนี้สินกองโตกับธนาคาร โดยไม่มีเงิน
ยังชีพเหลือเลยเขาพาพิมพิกาที่ช็อคกลับบ้าน เขากำลังโกรธเรื่องนี้อยู่ ทินมัยก็โผล่มาที่บ้านของพิมพิกาคาดหวังจะมาขู่กรรโชกเอาตัวเธอไปด้วย
โดยไม่รู้ว่าสรัลอยู่ในครัวทินมัยถือสัญญาของรวีที่ทำการขายที่ดินของปู่รุจให้เขา ด้วยเงื่อนไขว่าจะได้ตัว พิมพิกาเป็นของแถมติดไปด้วย สรัลโกรธมาก
ออกมาจับทินมัยโยนออกไปพิมพิกาตกใจช็อคจนเป็นลมสลบไป และหมดสติไปสามวัน เมื่อฟื้นขึ้นมาที่โรงพยาบาล สรัลแจ้งกับเธอว่าพวกเขาแต่งงานกัน
ไปเมื่อสามวันก่อนในขณะที่พิมพิกายังไม่ค่อยได้สติเมาฤทธิ์ยาที่หมอให้กับเธอ พิมพิกาโวยไม่ยอม สรัลเสนอเงินช่วยเหลือจากเงื้อมมือของทินมัย
จนต้องลงทุนโกหกว่าให้เธอช่วยเขารักษาการแต่งงานเอาไว้เพื่อเขาจะได้สิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกตาลคนเดียว ภายใต้สัญญาว่าจะแต่งงานเพียงในนาม
เท่านั้น เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีก สรัลทิ้งพิมพิกาให้อยู่ในไร่แสงตะวันกับชุดาและลูกตาล เขาเดินทางไปอเมริกาหารวีและบอกกับรวีถึงการแต่งงาน
และความแค้นที่ทินมัยต้องมาล้างแค้นแน่ และเขาจัดการให้โจหาทางกลั่นแกล้งรวีทุกวิถีทางไม่ให้ได้งานใด ๆ ที่นิวยอร์คในการดำรงชีพ ละเขาก็กลับมา
ไม่บอกใครว่าไปทำอะไรมา

ดนัยไม่ปักใจเชื่อว่าพิมพิกาจะยินดีแต่งงานกับสรัล เขาคิดว่าต้องมีเงื่อนงำจะสืบหา ระหว่างที่สรัลไม่อยู่ ลูกตาลแสดงพรสวรรค์ในการทำงานฝีมือ ทำตุ๊กตา
แกะยัดไส้นุ่น ชุดาก็สนับสนุน ทำไปมาดนัยไปติดต่อหาคนให้ พวกเขาจึงทำเป็นสินค้าโอทอปออกขาย สรัลไม่พอใจแต่ชุดาสนับสนุนพวกเขา ไปเปิดร้าน
งานแสดง ที่ศาลากลางจังหวัด สรัลกลับมาไม่ทัน ดนัยมาตัดหน้าพาพิมพิกาและคนจากไร่แสงตะวันไปก่อน ทินมัยตีสนิทหลอกใช้อรพิมที่แค้นใจ ว่าสรัลสลัด
เธอทิ้งไปแต่งงานกับพิมพิกา เป็นพวกในการหาข่าวของสรัล สรัลกลับมาไม่พบใครรอเขาอยู่ จึงตามไปที่งานด้วยความโมโหหึง ไปดื่มเหล้าเมา อาละวาด
พิมพิกาจึงฉุดเขาออกมาทิ้งอรพิมไว้กับดนัย ที่ลานจอดรถมีคนลอบยิงสรัลถูกที่ไหล่ นายจุ่นคนของสรัลเห็นหน้าคนร้ายที่เขายิงต่อสู้แต่มันหนีไปได้
ระหว่างที่สรัลไปโรงพยาบาลกับพิมพิกานั้น อรพิมรีบไปที่บ้านของทินมัย ต่อว่าเขาด้วยความโกรธว่าทินมัยโกงเธอ คำสั่งให้ยิงพิมพิกาแต่ทำไมคนร้ายยิงสรัล
ทินมัยจึงบอกว่า เขาตั้งใจยิงสรัล ทำให้โต้เถียงกันใหญ่โต ทินมัยจึงปลุกปล้ำข่มขืนอรพิมอย่างทารุณแล้วให้คนพาไปส่งบ้านในวันรุ่งขึ้น สร้างความแค้นใจ
ให้กับอรพิมที่เสียรู้ เสียทั้งตัวและยังเสียสรัลไปอย่างไม่มีวันได้คืน จึงวางแผนใช้คนของยุทธให้ไปดักฆ่าทินมัย

สรัลฟื้นขึ้นมาที่โรงพยาบาลพบพิมพิกาเฝ้าไข้เขาอยู่ พิมพิกายอมรับว่าเธอรักเขา สรัลเป็นปลื้ม เพราะเขาก็รักเธอ จึงชวนเธอให้แต่งงานกับเขาจริง ๆ เลิกเรื่องจอมปลอม พิมพิกาอยากให้มีงานแต่งที่เธอได้สวมชุดเจ้าสาว สรัลก็ยินยอมที่จะรอเพื่อความสุขของเธอ พวกเขาเตรียมงาน แต่งงาน ลดาตัดเสื้อ
ชุดเจ้าสาวให้พิมพิกา นัดให้ไปรับที่ร้าน สรัลไม่ว่างดนัยจึงพาพิมพิกาและลูกตาลไปลองเสื้อ อรพิมลอบเข้ามาจี้เอาตัวพิมพิกาและลูกตาลออกไปทางหลังร้าน
สรัลตามไปทีหลังพอรู้ว่าพิมพิกาหายไปจึงคาดคั้น ลดาสารภาพว่าอรพิมวางแผนนี้ขึ้น พวกเขาจึงตามไปที่บ้านอรพิมก็ไม่พบตัว สรัลร้อนใจไปแจ้งความ
กับตำรวจ ดนัยสังเกตเห็นบุหงาสาวใช้ของอรพิมมีพิรุธจึงกล่อมให้พูดความลับ ดนัยตามไปที่สถานีตำรวจ บอกสรัลว่าทินมัยอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ด้วย
สรัลให้ดนัย นั่งรถไปด้วยกัน ดนัยเสนอตัวว่าเขาจะลอบเข้าไปบ้านในดงกระถินกลางสวนส้มของทินมัยก่อน แต่สรัลขอไปเองแล้วนัดว่า ให้ดนัยพาตำรวจ
และคนของเธอบุกเข้าไปช่วยอีกแรง ถ้าเขาเรียกมา ทินมัยให้คนไปจับรวีกลับมาลงโทษ ในระหว่างที่นุสราทนความลำบากที่ออสเตรเลีย ไม่ได้ทิ้งวีระหนี
กลับเมืองไทยเช่นกันอรพินข่มขู่พิมพิกาและลูกตาล ทินมัยตามมาทะเลาะกันด้วยความไม่พอใจในกระท่อมในดงกระถิน