ลลิตา กับเพื่อนๆ มาเที่ยวพม่า และได้ชมพิธีชินพยูหรือบวชลูกแก้ว
หลังจากนั้นลลิตากับเพื่อนได้เดินชมสถานที่ต่างๆ ขณะนั้นเกิดการสู้รบโดยไม่ทราบสาเหตุ
ลลิตา กับเพื่อนๆ ตกใจไม่รู้จะทำอย่างไร โดยเฉพาะเป็นคนต่างชาติ
จากนั้น พะโบ ซึ่งเป็นหนึ่งใน 2 ฝ่ายที่สู้รบ ได้ช่วยลลิตากับเพื่อนๆ
เอาไว้ แล้วพาไปส่งชายแดน มิตรภาพของคนทั้ง 2 เริ่มจากจุดนั้น
พะโบเป็นชนเผ่าปกาเดอญอ ที่ได้รับการศึกษาสูงพอสมควร
คือเรียนจบปริญญาตรี สาขาเคมี จากมหาวิทยาลัยตองยีในรัฐฉาน บ้านของเขาเป็นชุมชนกลุ่มน้อยที่อยู่ริมฝั่งแม่น้ำสาละวิน
เนื่องจากมีความรู้ทางวิชาเคมี พะโบจึงมาช่วยอาทำกิจการเล็กๆ เกี่ยวกับเครื่องสำอางสมุนไพร
ตะนะคา
ลลิตา เป็นลูกสาวคนเดียวของ ลลิต นักธุรกิจใหญ่และอัมพร
อัมพรนั้นเปิดสถานเสริมความงามจากเครื่องสำอางผสมสมุนไพร ซึ่งต่อมาได้อ่านพบเกี่ยวกับตะนะคา
จึงไหว้วาน พ่อเลี้ยง สุรพงษ์ ซึ่งทำกิจการค้าไม้และเฟอร์นิเจอร์
ทำให้คุ้นเคยกับทางพม่าดี ช่วยติดต่อหาแหล่งสุมนไพรตะนะคาให้ และมาลงเอยที่
ทุนเหม่ ซึ่งเป็นพี่ของพะโบ พ่อเลี้ยงสุรพงษ์พาอัมพรมาติดต่อทุนเหม่ฝั่งพม่า
โดยมีลลิตาตามมาด้วย หลังจากนั้นอัมพรก็ปล่อยลลิตาตามลำพัง ทำให้พะโบและลลิตาซึ่งเคยประทับใจกันเมื่อวันเกิดเรื่องสู้รบระหว่างพิธีชินพยู
สนิทสนมกันมากขึ้นจนกลายเป็นความรัก
ครอบครัวพ่อเลี้ยงสุรพงษ์ เป็นมิตรสนิทกับครอบครัวของนายลลิตกับอัมพร
ลูกชายตาย เหลือหลานชายคนเดียวชื่อ พงษ์สุระ ซึ่งมีนิสัยเจ้าชู้และกร่างมาก
เพราะปู่เป็นผู้มีอิทธิพล พ่อเลี้ยงต้องการให้พงษ์สุระแต่งงานกับปริศนา
(พี่สาวคนโตของภาวิน) ซึ่งเป็นลูกนายตำรวจใหญ่ เพื่อจะได้ไม่มีใครกล้าแตะต้อง
เพราะหลังฉากของเขาคือผู้ค้ายาเสพติด และตัดไม้ทำลายป่า โดยพัฒนาวิธีการไปเรื่อยๆ
ให้เหมาะสมกับสถานการณ์ โดยใช้วิธีทำให้ต้นไม้ยืนต้นตาย แล้วโค่นส่งไปฝั่งพม่า
กลับกลายมาเป็นไม้ถูกกฎหมายฝั่งโน้น ซึ่งเรียกว่า ห่มโสร่ง แต่หน้าฉากคือผู้มีจิตใจโอบอ้อมอารี
มักบริจาคเงินเพื่อการกุศล มีคนนับหน้าถือตามาก
ทุนเหม่รับรู้ความสัมพันธ์ระหว่าง 2 หนุ่มสาวอย่างไม่สบายใจนัก
ทุนเหม่พยายามห้ามปรามแต่ไม่เป็นผล ต่อมาลลิตาตั้งท้อง ลลิตและอัมพรโกรธลูกสาวมากพร้อมกับเรียกตัวกลับ
ลลิตาไม่ยอม ลลิตจะไปลากตัวกลับมาให้ได้แต่อัมพรห้ามไว้ โดยบอกว่าให้รอจนกว่าลลิตาจะคลอดแล้วค่อยวางแผนแยกตัวกลับมา
อย่างน้อยก็จะไม่ต้องเป็นขี้ปากชาวบ้านด้วย ลลิตาคลอดลูกเป็นผู้หญิงให้ชื่อว่า
มิยาวดี
พ่อเลี้ยงสุรพงษ์มาส่งข่าวว่านายลลิตเจ็บหนัก
ต้องการเห็นลลิตาเป็นครั้งสุดท้าย ลลิตารู้สึกสังหรณ์ใจว่าจะไม่ได้กลับมาอีก
จึงฝากฝังลูกให้พะโบดูแลดีๆ พะโบไม่อยากให้ลลิตาไปแต่ก็จนใจ เพราะลูกต้องมีความกตัญญูต่อพ่อแม่
ลลิตากลับมากรุงเทพฯ และทุกอย่างก็เป็นไปดังที่สังหรณ์ใจ
นายลลิตเจ็บออดแอดด้วยโรคหัวใจ แม่ขอร้องไม่ให้เขากลับไปพม่าอีก
เพราะทั้ง 2 มีลูกคนเดียวจึงหวังจะฝากผีฝากไข้ แต่ถ้าลลิตาขืนดื้อดึงจะไปให้ได้
ก็ต้องตัดแม่ตัดลูกกัน อีกทั้งนายลลิตอาจจะตรอมใจตายด้วย นอกจากนั้นแม่ยังพร่ำพูดถึงชื่อเสียงเกียรติยศศักดิ์ศรีของวงศ์ตระกูลที่จะถูกทำลายไปเพราะลลิตา
ลลิตาบอกแม่ว่าเธอเป็นห่วงลูก แต่แม่บอกว่าเด็กนั้นใช่จะไรญาติขาดมิตร
ทั้งพะโบและครอบครัวเขาจะต้องเลี้ยงดูอย่างดีแน่นอน อีกทั้งครอบครัวพะโบก็จัดว่ามีอันจะกิน
ลลิตาลังเลแม่จึงสำทับว่า หากตัดแม่ตัดลูกกันแล้ว ถึงพ่อแม่ตายก็ไม่ต้องมาเผา
ในที่สุดลลิตาจึงต้องอยู่กรุงเทพฯ และแต่งงานกับธเนศซึ่งเป็นคู่หมั้นคู่หมาย
เพื่อไม่ให้พ่อแม่ต้องถูกถอนหงอก และเงินจะได้ต่อเงิน
พะโบพยายามสืบหาลลิตา โดยผ่านคนที่จะติดต่อได้คือพ่อเลี้ยงสุรพงษ์
แต่อัมพรได้วางแผนไว้หมดแล้ว โดยบอกว่าลลิตาแต่งงานมีครอบครัวกับผู้ชายที่คู่ควรกันทุกอย่าง
พะโบกลับพม่าด้วยความตรอมใจ เขาเก็บรูปของลลิตาใส่ลิ้นชักปิดกุญแจเหมือนจะลืมให้สนิท
และก้มหน้าก้มตาเลี้ยงลูกสาว สอนการต่อสู้กับการใช้อาวุธต่างๆ
เพราะพะโบเคยร่วมขบวนการพวกชนกลุ่มน้อย
ทุกครั้งที่ลูกถามถึงแม่ พะโบจะบอกว่าตายไปตั้งแต่มิยาวดีเกิด
มิยาวดีสังเกตว่าพ่อดูเศร้าๆ ทำให้เธอคิดว่าพ่อรักแม่มากจึงลืมไม่ได้
และเมื่อเธอพูดชื่นชมความรักของพ่อที่มีต่อแม่กับทุนเหม่ ทุนเหม่ก็เหมือนจะพูดเหมือนแดกดัน
ทางกรุงเทพฯ ลลิตามีลูกสาวกับธเนศคนหนึ่ง (อายุอ่อนกว่ามิยาวดีประมาณเกือบ
2 ปี) ชื่อ น้ำแพร ซึ่งเธนศและลลิตาทั้งรักและตามใจมาก รวมทั้งตาและยายด้วย
จนกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเอง เจ้าอารมณ์
ต่อมาเมื่อมิยาวดีย่างเข้าสู่วัยรุ่น มีหลายครั้งที่เธอเห็นพ่อตื่นมาตอนดึกๆ
แล้วเปิดลิ้นชักดูรูปใครสักคน ซึ่งเธอเดาว่าต้องเป็นแม่ แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมพ่อถึงยิ่งดูรูปก็ยิ่งซึมเศร้าลงไป
เธอเคยนึกจะปลอบแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เพราะรู้สึกว่านั่นคือโลกส่วนตัวของพ่อที่ไม่อยากให้ใครเข้าไปรบกวน
จนกระทั่งวันหนึ่งพะโบซึ่งมีชีวิตที่ระทมตรมตรอมตลอดมาได้เสียชีวิตลง
ท่ามกลางความเสียใจสุดๆ ของมิยาวดี ระหว่างที่รวบรวมของๆ พ่อ มิยาวดีตัดสินใจเปิดลิ้นชักที่ตนสงสัยมานานว่าทำไมพ่อไม่ยอมให้เปิด
วันนั้นเองมิยาวดีได้เห็นรูปลลิตาเป็นครั้งแรก และสงสัยว่าเป็นรูปใครจึงไปถามทุนเหม่
ทุนเหม่มีพิรุธทำให้มิยาวดีโพล่งออกไปว่าเป็นแม่ของเธอใช่ไหม หลังจากบ่ายเบี่ยงจนมีปากเสียงกันชั่วครู่
ทุนเหม่จึงยอมรับ หลังจากนั้นเรื่องราวต่างๆ จึงพรั่งพรูจากปากทุนเหม่ที่อัดอั้นตันใจเก็บไว้มาช้านาน
และมิยาวดีก็ซึมซับรับรู้ถึงความเสียใจของพ่อที่พยายามปิดบังเธอไว้ตลอดมาจนตรอมใจในที่สุด
เธอทั้งผิดหวังเสียใจ และเคียดแค้นแม่ถึงกับลั่นปากจะออกตามหา
ทุนเหม่ว่าจะตามหาไปทำไม มิยาวดีตอบว่าจะได้บอกให้แม่รู้ถึงความทุกข์ทรมานของพ่อ
และจะถามว่าทิ้งพวกเราไปทำไม
เวลาผ่านไปมิยาวดีเป็นสาวเต็มตัว มีเพื่อนสนิทชื่อ
มะเหม่ ทั้ง 2 จะทาสมุนไพรตะนาคาจนหน้าลายพร้อย แล้วเอาสินค้าตัวนี้ไปขาย
โดยที่ทำหน้าตาท่าทางหน่อมแน้ม ทำให้สินค้าขายดีกว่าใครๆ เฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออันธพาลใหญ่
หม่องโปติ๊ด พยายามจะเหมาหมดเสมอ แต่มิยาวดีมักจะไม่ยอม และบอกว่าจะเก็บไว้ขายให้คนอื่นบ้าง
หม่องโปติ๊ดคอยตามตื๊อมิยาวดีตลอด
ร.ต.อ.ภาวิน เป็นลูกชายคนกลาง พลตำรวจตรี ภุชงค์
และคุณหญิงวรรณาภรณ์ มีน้องชายชื่อ ภควัต และพี่สาวคนโตชื่อ ปริศนา
ภาวิน เป็นนายตำรวจฝีมือดีและมีอุดมการณ์ ไม่หวั่นเกรงต่อผู้มีอิทธิพลคนใดทั้งสิ้น
ฉะนั้นเมื่อได้รับคำสั่งให้ไปประจำการที่อำเภอสบเมย เนื่องจากที่นั่นและบริเวณใกล้เคียงมีการขนยาเสพติดและการทำลายป่าไม้ของผู้มีอิทธิพล
ซึ่งก็คือพ่อเลี้ยงสุรพงษ์นั่นเอง พ่อเลี้ยงพยายามทำดีกับภาวินและอำนวยความสะดวกให้
โดยผ่านการแนะนำของครอบครัวธเนศซึ่งสนิทสนมกันกับทั้ง 2 ฝ่าย คุณหญิงวรรณาภรณ์มารดาภาวิน
ต้องการให้เขาแต่งงานกับน้ำเพชร เพราะเหมาะสมกันทั้งชาติตระกูลและความร่ำรวย
ซึ่งน้ำเพชรเองก็ปลื้มภาวิน แต่ภาวินเอ็นดูเธอแบบน้องสาว
ภาวินย้ายมาปฏิบัติราชการที่ ส.ภ.ต.สบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
น้ำเพชรไม่อยากให้ไปไกลขนาดนั้น ด้วยกลัวว่าภาวินจะไปพบผู้หญิงอื่นที่ถูกใจ
ลลิตาถึงกับอึ้งเมื่อรู้ว่าภาวินจะไปประจำการอยู่บริเวณที่เป็นความรัก
ความหลังของเธอ
ภาวินได้พบมิยาวดีครั้งแรก เมื่อ ส.ต.ท.ยั่งยืน
พาไปเที่ยวดูสาวพม่านัยน์ตาแขกที่เมืองเมียวดี ยั่งยืนชี้ให้ดูมิยาวดีซึ่งเป็นคนสวยประจำถิ่น
แต่ภาวินเห็นแต่หน้าลายๆ ยั่งยืนบอกให้พยายามมองความงามอันแท้จริงๆ
ภายใต้หน้าลายๆ นั้น ระหว่างนั้นเองหม่องโปติ๊ดกับพรรคพวกมาแทะโลมมิยาวดี
จนจะมีเรื่องกัน ภาวินและยั่งยืนเข้าช่วย แต่ด้วยความที่เป็นคนต่างถิ่น
และมีเพียง 2 คน จึงถูกรุมแทบตาย มิยาวดีจึงเข้าช่วย ซึ่งภาวินได้พบกับความประหลาดใจสุดๆ
เมื่อสาวน้อยหน้าลายท่าทางหน่อมแน้มกลับกลายเป็นนางแมวป่าโดยฉับพลัน
และสามารถไล่อันธพาลไปจนหมด
มิวยาวดีมองภาวินกับยั่งยืนปลงๆ ออกเวทนาเล็กๆ
ที่เข้าช่วยเธอจนเกือบเอาตัวไม่รอด แต่คำพูดเธอทำให้ภาวินฉุน เพราะเขาตีความหมายเหมือนถูกดูหมิ่นศักดิ์ศรี
ทั้ง 2 มีปากเสียงกันเล็กๆ มิยาวดีบอกว่าจะพาไปใส่ยาทำแผลให้ เพื่อตอบแทนที่อุตส่าห์ช่วยเหลือ
ภาวินไม่ไป แต่ยั่งยืนซึ่งชอบมะเหม่อ้อนวอนให้ไป ภาวินจึงจำใจไปเพราะเห็นแก่ลูกน้อง
เมื่อไปถึงทุนเหม่ซึ่งเกลียดคนไทยโกรธมาก ไล่ 2 คนให้กลับไป ถึงแม้มิยาวดีจะบอกว่าทั้งคู่บาดเจ็บเพราะพยายามช่วยเธอกับมะเหม่
แต่ทุนเหม่กลับว่าคนอย่างมิยาวดีไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ต้องการความช่วยเหลือ
ทำไมไม่เข็ดบ้างทั้งๆ ทีเคยเห็นพ่อเป็นตัวอย่างแล้ว ภาวินเห็นท่าไม่ดีจึงชวนยั่งยืนกลับ
ในขณะที่ 2 ยายหลานทะเลาะกันต่อทุนเหม่หาว่ามิยาวดีเห็นหนุ่มไทยรูปหล่อ
เลยแกล้งทำมารยาว่าสู้หม่องโปติ๊ดไม่ได้ เพื่อให้ภาวินเข้าช่วยจะได้พามาบ้าน
มิยาวดีโกรธจัด
ต่อมามิยาวดีและมะเหม่ขนเครื่องสำอางตะนาคาไปขายตลาดฝั่งไทย
(สลับกับขายพม่า) ซึ่งเป็นตลาดที่พวกกะเหรี่ยงมาขายสินค้ากัน สีสันเครื่องแต่งกายทำให้บรรยากาศดูสดใสแปลกตาและที่นี่เองภาวินและยั่งยืนพากันมาดูสินค้าพื้นเมือง
เพื่อจะซื้อไปฝากพ่อแม่ จึงได้พบกับมิยาวดีซึ่งมาในมาดหน่อมแน้มอย่างเคย
ภาวินเข้ามาขอโทษแบบกลัวๆ กล้าๆ เพราะยังจำการต่อสู้ของเธอได้
และขอซื้อสมุนไพร ซึ่งมิยาวดีบอกว่าต้องเหมาหมดถึงจะขาย ภาวินรีบตกลง
มิยาวดีแอบพอใจเล็กๆ ที่เห็นภาวินค่อนข้างหวาดๆ เธอ ซึ่งมะเหม่ชอบเอามาล้อเลียนเสมอๆ
ส่วนหม่องโปติ๊ดที่คอยตามดูความสัมพันธ์ระหว่างภาวินกับมิยาวดี
ได้เก็บไปฟ้องทุนเหม่ ความเป็นห่วงหลานทำให้ทุนเหม่ใช้อารมณ์ด่าว่าเอาเจ็บๆ
ทำให้มิยาวดีเสียใจมาก
ทางกรุงเทพฯ เมื่อลลิตาเห็นเครื่องสำอางตะนะคา
ที่ภาวินฝากน้ำเพชรมาให้ถึงกับตกใจหน้าซีด น้ำเพชรเข้าใจผิดไปว่าแม่คงจะไม่ชอบตะนะคา
เพราะชอบของแพงๆ ตามประสาพวกไฮโซเหมือนเธอ นอกจากนี้น้ำเพชรชวนลลิตาไปเยี่ยมภาวิน
และถือโอกาสไปเที่ยวด้วย ลลิตาคิดหนักใจหนึ่งก็อยากไปเพื่อสืบหาลูกสาว
แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวที่จะได้พบ ทุกสิ่งทุกอย่างสับสนไปหมด แต่เมื่อน้ำเพชรขอร้องเกมบังคับ
จึงเดินทางไปโดยมีครอบครัวภาวินไปด้วย
เมื่อมาถึงรีสอร์ทที่พัก ซึ่งครอบครัวพ่อเลี้ยงสุรพงษ์จัดให้
ทุกคนตื่นเต้น โดยเฉพาะลลิตาที่มีความกังวลผสมด้วย ภาวินนำเที่ยวสถานที่ต่างๆ
และมาลงเอยที่ตลาดเดิม มิยาวดีตกตะลึงเมื่อเห็นลลิตา ส่วนลลิตาก็รู้สึกรักและเอ็นดูมิยาวดีอย่างประหลาด
เมื่อมิยาวดีกลับถึงบ้าน เธอรีบไปเปิดูรูปแม่
ซึ่งถึงเวลาจะผ่านไปหลายปี แต่เค้าหน้าความสวยยังเหมือนเดิม มิยาวดีทั้งดีใจและเจ็บแค้นผสมปนเปกัน
และเมื่อทางครอบครัวภาวินขอให้นำเที่ยวฝั่งพม่า เธอจึงตกลงทันที
พร้อมทั้งอาสาพาไปร้านขายตะนะคาของเธอ เพราะคุณหญิงวรรณาภรณ์สนใจมาก
เมื่อไปถึงลลิตาแทบเป็นลมเพราะจำได้หมด แต่โชคดีที่วันนั้นทุนเหม่ไปไหว้พระ
มีเพียงมะเหม่คอยดูแลร้าน ลลิตาถามถึงพ่อแม่มิยาวดีด้วยใจระทึก
มิยาวดีเล่าเรื่องพ่อให้ฟังอย่างจงใจ แถมบอกว่าพ่อตรอมใจตายเพราะคิดถึงแม่ซึ่งตายไปตั้งแต่เธอยังเล็กๆ
และยังจ้องหน้าลลิตาเขม็ง พร้อมกับย้ำว่าที่พ่อตายเป็นความผิดของแม่ที่ทิ้งพ่อและเธอไป
ทุกคนรู้สึกแปลกๆ ในคำพูดของมิยาวดี ในขณะที่ลลิตาสังหรณ์ใจว่ามิยาวดีรู้เรื่องแค่ไหน
คำพูดของลูกทำให้ลลิตากลั้นน้ำตาไม่อยู่ ส่วนมิยาวดีนั้นสะใจสุดๆ
ในขณะที่คนอื่นๆ ประหลาดใจในท่าทีของลลิตา เธอแก้ตัวว่ารู้สึกไม่สบาย
หลังจากวันนั้น มิยาวดีห่างเหินและดูเป็นศัตรูกับภาวินอย่างเปิดเผย
โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าเขาคือคู่หมายของน้ำเพชร น้องสาวต่างพ่อของเธอ
เพราะมิยาวดีเกลียดทุกคนที่เกี่ยวข้องกับลลิตา ส่วนลลิตาเมื่อรู้ความจริงก็โทรศัพท์เล่าให้แม่ฟัง
แม่ตกใจกลัวความลับจะเปิดเผย จึงบอกให้เธอรีบกลับ ลลิตาบอกว่าเธอจะเอามิยาวดีมากรุงเทพฯ
ด้วย คุณอัมพร ไม่ยอม แต่ลลิตาจำเป็นต้องทำเพราะเมื่อพะโบตาย เธอไม่อยากทิ้งลูกไว้คนเดียว
พร้อมกับสัญญากับแม่ว่าจะไม่ใครหรือแม้แต่มิยาวดีเองว่าเธอเป็นแม่
และที่ทำเช่นนี้เพราะอยากจะแก้ตัวกับความผิดพลาดแต่หนหลัง เธอตั้งใจว่าถึงจะไม่บอกว่ามิยาวดีเป็นลูก
แต่ก็จะเลี้ยงอย่างดีที่สุด ทางมิยาวดีตกลงไป เพราะใจหนึ่งอยากอยู่ใกล้แม่
และอีกใจหนึ่งอยากจะทำลายความสุขครอบครัวใหม่ของแม่ เพื่อแก้แค้นแทนพ่อ
ถึงแม้ว่าทุนเหม่จะพยายามขัดขวางสักเท่าใด มิยาวดีก็ยืนกรานจะไปให้ได้
ทุนเหม่ตัดสินใจขัง แต่เธอก็หนีไปจนได้
เมื่อมาอยู่กรุงเทพฯ ลลิตาทำดีกับมิยาวดีทุกอย่าง
แม้มิยาวดีจะพยศใส่ทั้งคำพูด ปฏิกิริยาของมิยาวดี ทำให้ลลิตาแน่ใจว่ามิยาวดีรู้ว่าเธอเป็นแม่
แต่ลลิตาก็พูดอะไรไม่ได้ด้วยเกียรติยศชื่อเสียงและวงศ์ตระกูลของทั้งตนเองและสามีค้ำคออยู่
อัมพรเองก็ห้ามเด็ดขาด มิหนำซ้ำยังให้มิยาวดีมาอยู่ด้วย เพื่อแยกกับลลิตา
มิยาวดีเองก็เฝ้ามองครอบครัวใหม่ของแม่อย่างเจ็บปวด ทางด้านน้ำเพชรกับครอบครัวภาวิน
ซึ่งพอจะอ่านออกว่าเขามีใจกับมิยาวดีก็ช่วยกันใส่ร้ายบ้าง ดูถูกดูแคลนบ้าง
ยกเว้นภควัตซึ่งชอบมิยาวดี ทำห้ภาวินและมิยาวดีเข้าใจผิดกันมากขึ้น
ความสัมพันธ์ของทุกคนเต็มไปด้วยความขัดแย้ง และเรื่องราวก็มาถึงจุดแตกหัก
เมื่อมิยาวดีถูกใส่ร้ายว่าขโมยของและแจ้งตำรวจจับ มิยาวดีตัดสินใจวิ่งหนี
ภาวินไล่ตามออกมาถึงถนนใหญ่ ภาวินร้องบอกให้หยุดแต่เธอไม่หยุด
และในขณะที่วิ่งข้ามถนนใหญ่นั้น มิยาวดีหันมาดูภาวินแว่บหนึ่ง
จึงไม่ทันมองรถที่สวนมา ทำให้เกือบถูกรถชนตาย แต่ถึงกระนั้นก็ยังได้รับบาดเจ็บ
มิยาวดีทั้งโกรธและเสียใจ ภาวินยอมรับผิดและขอชดใช้แม้กระทั่งชีวิตถ้าหากเธอต้องการ
มิยาวดีบอกว่าให้จำคำสัญญาเอาไว้
เมื่อภาวินพามิยาวดีกลับมา น้ำเพชรให้ตำรวจจับตัวไป
แล้วให้เนรเทศออกจากประเทศไทย เหตุการณ์เข้าขั้นคับขัน ลลิตาจึงตัดสินใจรับรองว่ามิยาวดีไม่มีวันขโมยแน่
เมื่อธเนศถามว่ารู้ได้อย่างไร ลลิตาจึงตอบท่ามกลางความตกตะลึงของทุกๆ
คนว่า เพราะเธอเป็นแม่แท้ๆ ของมิยาวดี
หลังจากพ้นข้อกล่าวหา มิยาวดีตัดสินใจกลับพม่าโดยไม่พูดกับแม่สักคำ
และเมื่อภาวินตามมาตำหนิเธอกลับบอกว่าเขานั่นแหละต้องไปกับเธอ
เพื่อให้เธอเอาชีวิตตามสัญญา ภาวินรู้ว่ามิยาวดีทำได้จริงๆ เพราะระหว่างที่อยู่แม่ฮ่องสอน
เขาได้ยินกิตติศัพท์ว่า มิยาวดีฆ่าศัตรูมามากเพื่อสานต่ออุดมการณ์ของพ่อ
แต่เขาขอผัดผ่อนให้ทำงานใหญ่ที่ได้รับมอบหมาย ก่อนแล้วจะไปให้เธอฆ่าจนถึงถิ่น
มิยาวดีบอกเขาว่าต้องทำงานให้สำเร็จและเอาตัวรอดมาให้เธอฆ่าให้ได้
ภาวินรับปาก มิยาวดีจึงกลับบ้าน
เมื่อภาวินเสร็จสิ้นภารกิจ เขาจึงตามมาที่พม่า
เพื่อให้เธอฆ่าตามสัญญา แต่มิยาวดีกลับไม่ฆ่า พร้อมกับไล่ไปอย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีก
ภาวินพยายามจะพูดอธิบายความรู้สึกที่มีต่อเธอ แต่มิยาวดีไม่ฟังและจากไป
มะเหม่ซึ่งฟังอยู่ได้บอกภาวินว่ามิยาวดีไม่เคยฆ่าใคร เรื่องร้ายๆ
ที่เขาเคยได้ฟังมาเกี่ยวกับเธอล้วนแต่ไม่เป็นความจริง คนที่ลือกันว่าถูกมิยาวดีฆ่าที่แท้แล้วคือพวกลูกน้องพะโบที่ฆ่า
มิยาวดีที่ดูห้าวหาญภายนอกนั้นความจริงเป็นคนอื่อนไหวมาก ภาวินขอให้มะเหม่ช่วยแต่มะเหม่บอกว่าภาวินต้องจัดการเอง
และมะเหม่เชื่อว่าถ้าภาวินรักมิยาวดีจริง เขาต้องทำได้
ภาวินกลับมาฝั่งไทย และถูกพ่อเลี้ยงสุรพงษ์ซึ่งหนีรอดไปได้
พาลูกน้องมาดักยิง ภาวินได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่ก็สามารถยิงสวนถูกพ่อเลี้ยงและลูกน้องตาย
เมื่อมิยาวดีรู้เข้าทั้งตกใจและเป็นห่วง พร้อมทั้งคอยฟังข่าว มะเหม่มาบอกว่าภาวินอาการไม่ดี
มิยาวดีจึงตัดสินใจไปเยี่ยมแล้วพบว่าเป็นแผนของยั่งยืนและมะเหม่
ภาวินพยายามงอนง้อขอโทษและปรับความเข้าใจกัน พร้อมทั้งเล่าให้ฟังด้วยว่าธเนศได้ขอหย่ากับลลิตาเพราะยอมรับประวัติไม่ได้
ทีแรกมิยาวดีบอกสมน้ำหน้าที่กรรมตามทัน แม่เคยทิ้งพ่อ พอตอนนี้ถูกทิ้งบ้าง
ภาวินดุพร้อมกับสอนว่า พ่อแม่ก็คือมนุษย์ปุถุชนที่อาจทำผิดพลาดได้
แต่เหนือสิ่งอื่นใดพ่อแม่รักลูกอย่างไม่มีขีดจำกัด ไม่ว่าลูกจะทำผิดพลาดอย่างไร
พ่อแม่ให้อภัยได้เสมอ มิยาวดีเองก็ทำผิดกับแม่หลายอย่าง แต่แม่ก็ไม่เคยโกรธ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเหตุการณ์คับขัน แม่ก็พิสูจน์ว่ารักมิยาวดีจนยอมเสียสละครอบครัวใหม่ได้
มิยาวดีรู้สึกตัวจึงกลับเข้ากรุงเทพฯ ไปกราบขอโทษแม่ และไปพบธเนศ
กราบขอโทษทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะขอโทษแทนแม่ เพราะเธอรู้ว่าแม่รักธเนศมาก
ทำให้ธเนศรู้สึกตัว เพราะเขาเองก็รักลลิตาเช่นกัน ชื่อเสียงเกียรติยศเป็นแค่เพียงหัวโขน
ถ้ามีสิ่งเหล่านี้แล้วปราศจากคนที่รักมันก็ไม่มีค่าอะไร
|
สายรักสาละวิน