โฮจุน และหมอคนอื่นๆรวมถึงโดจิ เดินทางไปยังเมืองฮันหยาง เพื่อสอบเป็นหมอหลวง แต่ในระหว่างทางมีผู้ป่วยมา
ขอความช่วยเหลือ โดยหมอทั้งหมดต่างก็อ้างว่ามีสอบหมอหลวง โฮจุนทนไม่ได้จึงตัดสินใจอยู่ตรวจผู้ป่วยทำให้ไป
สอบหมอหลวงไม่ทัน ในขณะที่โดจิสอบผ่าน หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้โฮจุนกลายเป็นหมอที่มีชื่อเสียง และโฮ
จุนก็คิดได้ว่า หมอที่แท้จริงนั้นคืออะไร หลังจากนั้นโฮจุนก็กลับไปอยู่ที่เมืองซันยอง ศึกษาวิชาแพทย์กับหมอยูอึยเท
และตรวจชาวบ้านต่อไปต่อไป ไม่นานนักหมอยูอึยเทก็ล้มป่วยด้วยโรคร้ายแรงและจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน เมื่อรู้
ดังนั้นยูอึยเท จึงชิงฆ่าตัวตายแล้วมอบร่างกายของตัวเองให้แก่โฮจุนไว้สำหรับผ่าพิสูจน์เพื่อศึกษาอวัยวะต่าง ๆ ภาย
ในร่างกายเพื่อเป็นประโยชน์ทางการแพทย์ และในเวลาเดียวกัน โดจิก็กำลังสร้างชื่อเสียงให้แก่ตัวเองอยู่ที่สำนัก
หมอหลวงเวลาผ่านไปไม่นาน ก็ถึงเวลาสอบหมอหลวงอีกครั้ง ครั้งนี้โฮจุนพร้อมแม่ และแดฮี ออกเดินทางไปเมือง
ฮันหยางด้วยกัน ครั้งนี้โฮจุนสอบผ่านการเป็นหมอหลวง ในขณะที่โดจิก็ก้าวหน้าอยู่ในหวังหลวงได้เป็นหมอหลวงขั้น
7 และเยจินได้เป็นแพทย์ชุมชน

ภายในสำนักหมอหลวงนี้โฮจุนได้พบกับ “ยางเยโซ” หมอใหญ่ประจำสำนักหมอหลวงผู้ที่เคยแข่งขันกับยูอึยเทในอดีต
และได้พ่ายแพ้ไป เนื่องด้วยเหตุนี้เอง ทำให้เมื่อยางเยโซ รู้ความสัมพันธ์ระหว่างโฮจุนกับยูอึยเท จึงจัดการให้โฮจุน
ไปเป็นหมอชุมชน และขัดขวางการทำงานภายในสำนักหมอหลวงอยู่เสมอ

จนกระทั่งโฮจุนได้พิสูจน์ฝีมือโดยการรักษาผู้ป่วยซึ่งเป็นโรคปากบูดเบี้ยว โดยทีมแพทย์ของยางเยโซและโดจิสามารถ
รักษาพระอนุชาของพระมเหสีกงปินได้ภายใน 5 วัน ในขณะที่โฮจุนใช้เวลารักษาผู้ป่วยด้วยโรคเดียวกันเพียง 3 วัน
เท่านั้น ทำให้เจ้ากรมการแพทย์เกิดความสงสัยในตัวยางเยโซ และโดจิ ต่อมาอาการป่วยของพระอนุชาของ พระมเหสี
กงปินกำเริบขึ้นอีก ยางเยโซ และโดจิหาสาเหตุของโรคที่แท้จริงไม่พบ เจ้ากรมการแพทย์จึงสั่งให้โฮจุนขึ้นถวายการ
รักษาแทน แต่กลับถูกยางเยโซและโดจิขัดขวาง โชคดีที่ได้เยจินช่วยเหลือไว้ โฮจุนตรวจพบสาเหตุที่แท้จริง ของโรค
และได้กราบทูลพระราชาไปโดยโฮจุนให้คำมั่นว่าสามารถรักษาอาการป่วยนี้ได้ภายใน 5 วัน โฮจุนเพียรพยายามช่วย
เหลือ และทำทุกอย่างจนครบกำหนด 5 วัน ในขณะที่ยางเยโซกำลังจะลงโทษโฮจุนอยู่นั่นเอง ก็มีคนเข้ามารายงานว่า
พระอนุชาของพระมเหสีหายเป็นปกติแล้วทำให้พระราชาทรงปูนบำเหน็จให้แก่โฮจุน ประกอบกับเห็นว่าโฮจุนทำความ
ดีความชอบมากมายที่หมอชุมชน โฮจุนจึงได้รับการเลื่อนขั้นเป็นหมอหลวงขั้น 7 ส่วนโดจินั้นถูกจับได้ว่า มีสัมพันธ์กับ
หมอหญิงในวัง จึงถูกลดขั้นและถูกสั่งให้ไปเป็นหมอติดตามคณะทูตเดินทางไปเมืองจีน

ต่อมาเรื่องในอดีตที่โฮจุนเคยเป็นนักโทษค้าของเถื่อนถูกเปิดเผย ทำให้เขาได้รับโทษประหารชีวิต แต่ด้วยผลงานมาก
มายของโฮจุนที่สามารถรักษาพระอาการของพระมเหสีกงปิน และโอรสทั้งสองได้ ทำให้พระราชาได้พระราชทานอภัยโทษ
ให้แก่โฮจุนท่ามกลางการคัดค้านของขุนนางทั้งหลาย

โฮจุน และหมอคนอื่นๆรวมถึงโดจิ เดินทางไปยังเมืองฮันหยาง เพื่อสอบเป็นหมอหลวง แต่ในระหว่างทางมีผู้ป่วยมา
ขอความช่วยเหลือ โดยหมอทั้งหมดต่างก็อ้างว่ามีสอบหมอหลวง โฮจุนทนไม่ได้จึงตัดสินใจอยู่ตรวจผู้ป่วยทำให้ไป
สอบหมอหลวงไม่ทัน ในขณะที่โดจิสอบผ่าน หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้โฮจุนกลายเป็นหมอที่มีชื่อเสียง และโฮ
จุนก็คิดได้ว่า หมอที่แท้จริงนั้นคืออะไร หลังจากนั้นโฮจุนก็กลับไปอยู่ที่เมืองซันยอง ศึกษาวิชาแพทย์กับหมอยูอึยเท
และตรวจชาวบ้านต่อไปต่อไป ไม่นานนักหมอยูอึยเทก็ล้มป่วยด้วยโรคร้ายแรงและจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน เมื่อรู้
ดังนั้นยูอึยเท จึงชิงฆ่าตัวตายแล้วมอบร่างกายของตัวเองให้แก่โฮจุนไว้สำหรับผ่าพิสูจน์เพื่อศึกษาอวัยวะต่าง ๆ ภาย
ในร่างกายเพื่อเป็นประโยชน์ทางการแพทย์ และในเวลาเดียวกัน โดจิก็กำลังสร้างชื่อเสียงให้แก่ตัวเองอยู่ที่สำนัก
หมอหลวงเวลาผ่านไปไม่นาน ก็ถึงเวลาสอบหมอหลวงอีกครั้ง ครั้งนี้โฮจุนพร้อมแม่ และแดฮี ออกเดินทางไปเมือง
ฮันหยางด้วยกัน ครั้งนี้โฮจุนสอบผ่านการเป็นหมอหลวง ในขณะที่โดจิก็ก้าวหน้าอยู่ในหวังหลวงได้เป็นหมอหลวงขั้น
7 และเยจินได้เป็นแพทย์ชุมชน

ภายในสำนักหมอหลวงนี้โฮจุนได้พบกับ “ยางเยโซ” หมอใหญ่ประจำสำนักหมอหลวงผู้ที่เคยแข่งขันกับยูอึยเทในอดีต
และได้พ่ายแพ้ไป เนื่องด้วยเหตุนี้เอง ทำให้เมื่อยางเยโซ รู้ความสัมพันธ์ระหว่างโฮจุนกับยูอึยเท จึงจัดการให้โฮจุน
ไปเป็นหมอชุมชน และขัดขวางการทำงานภายในสำนักหมอหลวงอยู่เสมอ

จนกระทั่งโฮจุนได้พิสูจน์ฝีมือโดยการรักษาผู้ป่วยซึ่งเป็นโรคปากบูดเบี้ยว โดยทีมแพทย์ของยางเยโซและโดจิสามารถ
รักษาพระอนุชาของพระมเหสีกงปินได้ภายใน 5 วัน ในขณะที่โฮจุนใช้เวลารักษาผู้ป่วยด้วยโรคเดียวกันเพียง 3 วัน
เท่านั้น ทำให้เจ้ากรมการแพทย์เกิดความสงสัยในตัวยางเยโซ และโดจิ ต่อมาอาการป่วยของพระอนุชาของ พระมเหสี
กงปินกำเริบขึ้นอีก ยางเยโซ และโดจิหาสาเหตุของโรคที่แท้จริงไม่พบ เจ้ากรมการแพทย์จึงสั่งให้โฮจุนขึ้นถวายการ
รักษาแทน แต่กลับถูกยางเยโซและโดจิขัดขวาง โชคดีที่ได้เยจินช่วยเหลือไว้ โฮจุนตรวจพบสาเหตุที่แท้จริง ของโรค
และได้กราบทูลพระราชาไปโดยโฮจุนให้คำมั่นว่าสามารถรักษาอาการป่วยนี้ได้ภายใน 5 วัน โฮจุนเพียรพยายามช่วย
เหลือ และทำทุกอย่างจนครบกำหนด 5 วัน ในขณะที่ยางเยโซกำลังจะลงโทษโฮจุนอยู่นั่นเอง ก็มีคนเข้ามารายงานว่า
พระอนุชาของพระมเหสีหายเป็นปกติแล้วทำให้พระราชาทรงปูนบำเหน็จให้แก่โฮจุน ประกอบกับเห็นว่าโฮจุนทำความ
ดีความชอบมากมายที่หมอชุมชน โฮจุนจึงได้รับการเลื่อนขั้นเป็นหมอหลวงขั้น 7 ส่วนโดจินั้นถูกจับได้ว่า มีสัมพันธ์กับ
หมอหญิงในวัง จึงถูกลดขั้นและถูกสั่งให้ไปเป็นหมอติดตามคณะทูตเดินทางไปเมืองจีน

ต่อมาเรื่องในอดีตที่โฮจุนเคยเป็นนักโทษค้าของเถื่อนถูกเปิดเผย ทำให้เขาได้รับโทษประหารชีวิต แต่ด้วยผลงานมาก
มายของโฮจุนที่สามารถรักษาพระอาการของพระมเหสีกงปิน และโอรสทั้งสองได้ ทำให้พระราชาได้พระราชทานอภัยโทษ
ให้แก่โฮจุนท่ามกลางการคัดค้านของขุนนางทั้งหลาย

ต่อมาไม่นานนัก เกิดสงครามขึ้นระหว่างชอนโซและญี่ปุ่น เพื่อความปลอดภัยของพระราชา จึงได้มีการอพยพคนในวัง
หนี ส่วนโฮจุนกลับเป็นห่วงตำราแพทย์จึงตัดสินใจกลับไปนำตำราแพทย์ที่วังหลวง ซึ่งทำให้เขาพลัดพรากกับครอบครัว
เมื่อตามไปถึงพระราชากลับทรงไม่เข้าใจด้วยความเกรงพระอาญาโฮจุนจึงหนีไปและได้ออกตามหาครอบครัว ในระหว่าง นี้เองโดจิได้กลับมาอยู่กับสำนักหมอหลวงและถวายการรักษาองค์ชาย แต่ไม่สามารถรักษาได้ ทำให้ได้รับโทษถูกขังอยู่ใน
คุกภายหลังพระราชาประชวรจึงทำให้ต้องเรียกตัวโฮจุนกลับมาถวายการรักษา โฮจุนแสร้งทำเป็นแขนเจ็บไม่สามารถ
ฝังเข็มได้ จึงต้องให้โดจิฝังเข็มแทน จนกระทั่งสามารถรักษาพระราชาได้สำเร็จ ทำให้โดจิพ้นโทษ ทางด้านโฮจุนก็ได้รับ
ความดีความชอบมากมายจึงได้เลื่อนขั้นเป็นหมอหลวงขั้นที่หนึ่ง

แต่ช่วงเวลาสงบมักอยู่ได้ไม่นาน วังหลวงเกิดศึกภายในขึ้น ระหว่างองค์ชาย 2 พระองค์ กระทั่งวันหนึ่ง องค์ชายทั้ง 2 ประ
ชวรพร้อมกัน ทำให้โฮจุนตัดสินใจลำบากว่าจะไปรักษาพระองค์ใดก่อน เนื่องจากว่าสามารถดูแลองค์ชายได้เพียงพระองค์
เดียว โฮจุนจึงเลือกที่จะรักษา องค์ชายกวางไห่จิน ต่อมาพระราชาทรงป่วยหนัก โฮจุนได้ถวายการรักษาแต่ไม่สามารถรัก
ษาได้ทัน และได้สวรรคตลง ทั้งที่ยังไม่ได้มีพระราชองค์การแต่งตั้งองค์รัชทายาทแต่อย่างใด จากการแย่งชิงอำนาจกันภาย
ในประกอบกับการที่โฮจุนไม่ได้อยู่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอย่างชัดเจน ทำให้โฮจุนต้องโทษฐานไม่สามารถรักษาพระราชาได้ จึง
ถูกเนรเทศไปแดนใต้ระหว่างที่โฮจุนถูกเนรเทศนั้น มีชาวบ้านผู้ที่ได้ยินกิตติศัพท์โฮจุนเข้ามาขอรับการรักษา โฮจุนทน
คำรบเร้าของชาวบ้านไม่ได้ จึงออกรักษาชาวบ้านอีกครั้ง โดยขอให้ชาวบ้านปิดเรื่องนี้เป็นความลับพร้อมกันนี้ โดจิก็ได้แอบ
ส่งตำราแพทย์และข้อมูลต่างๆมาให้แก่โฮจุนจนกระทั่งโฮจุนสามารถเขียนตำราแพทย์ได้สำเร็จ เมื่อพระราชาองค์ปัจจุบัน
ได้ทอดพระเนตรเห็นตำราแพทย์ฉบับนี้ ก็มีคำสั่งเรียกตัวโฮจุนคืนมา และมีพระบรมราชโองการงอภัยโทษแก่โฮจุนพร้อม
กับเรียกตัวเข้าวังหลวง แต่โฮจุนกลับทูลปฏิเสธพระราชา และเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อรักษาชาวบ้านต่อไป

ภายหลังเกิดโรคระบาดขึ้น หมอโฮจุนตรวจรักษาคนไข้โดยไม่คำนึงถึงชีวิตตัวเอง จนกระทั่งตนเองติดโรคระบาดนั้นแต่เขา
กลับนำยา ทั้งหมดมารักษาคนไข้ จนในที่สุดร่างกายที่อ่อนล้าไม่สามารถทนไหว ในที่สุดหมอโฮจุนก็จบชีวิตลง ท่ามกลางอ้อม
กอดของภรรยา เหลือทิ้งไว้เพียงความอาลัยจากคนที่รัก และตำนานที่บันทึกถึง “หมอใจ” คนยาก ต้นตำรับ ตำราแพทย์อัน
ลือชื่อของเกาหลีตำนานของคนดี “คนดีที่โลกรอ หมอโฮจุน